ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΟΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Όλοι κάποτε στη ζωή μας περνάμε την εμπειρία της άρνησης από τους άλλους ανθρώπους: προσδοκίες που μένουν ανεκπλήρωτες, εγκατάλειψη από τον/την σύντροφο, ένας παλιός φίλος που σταματάει να μας μιλάει, κάποιο μέλος της οικογένειας που κόβει κάθε σχέση μαζί μας, η τράπεζα που δεν εγκρίνει το δάνειο που θέλουμε να πάρουμε, ο εκδότης που αρνείται να δημοσιεύσει το βιβλίο μας, ο/η πρώην μας που μόλις ξαναπαντρεύτηκε, μια δουλειά που επιδιώκαμε αλλά τελικά δεν πήραμε ή μια απόλυση…Ο κατάλογος με τις απορρίψεις είναι τεράστιος.
Όταν καταφέρετε να πιστέψετε ότι τα πάντα στη ζωή αποτελούν μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου, θα δείτε ότι η απόρριψη στην πραγματικότητα σας προστατεύει.
Τριάντα λογοτεχνικά πρακτορεία με απέρριψαν πριν καταφέρω να υπογράψω μια σύμβαση για το επόμενο βιβλίο μου. Σαράντα εκδότες απέρριψαν το ίδιο το βιβλίο μου. Αλλά τελικά κατάφερα να συνεργαστώ με τον «Penguin Random House», έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους στον κόσμο.
Θα μπορούσα να έχω αφήσει όλη αυτή την απόρριψη να πληγώσει το εγώ μου ή θα μπορούσα να καταλάβω ότι τα πάντα γίνονται σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο. Επέλεξα λοιπόν το δεύτερο.
Οι πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς άνθρωποι στον κόσμο εκλαμβάνουν την απόρριψη με μια δόση σκεπτικισμού. Και παραθέτω ορισμένα παραδείγματα:
Ο Walt Disney απολύθηκε από την εφημερίδα «Kansas City Star» το 1919 γιατί «του έλειπε η φαντασία και δεν είχε καλές ιδέες». Η Oprah Winfrey απολύθηκε από το βραδινό δελτίο ειδήσεων του καναλιού «WJZ-TV» της Βαλτιμόρης, επειδή δεν μπορούσε να διαχωρίσει τα δικά της συναισθήματα από τις ειδήσεις.
Όταν η Marilyn Monroe ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο και ηθοποιός, της είπαν ότι θα ήταν προτιμότερο να γίνει γραμματέας. Ο μάνατζερ του Elvis Presley ύστερα από μια συναυλία του στο Νάσβιλ στις αρχές της καριέρας του, του είπε ότι θα ήταν καλύτερο να επιστρέψει στην προηγούμενη δουλειά του ως οδηγός φορτηγών στο Μέμφις.
Η απόρριψη αποτελεί μέρος της ζωής. Μπορείτε να μάθετε να διαχειρίζεστε την απόρριψη με αξιοπρέπεια και ευκολία, να παραμείνετε ανεπηρέαστοι και να προχωρήσετε μπροστά με αυτοπεποίθηση.
Παρακάτω περιγράφονται 3 αλήθειες που οι χαρούμενοι άνθρωποι εφαρμόζουν όταν βιώνουν την απόρριψη.
1. Η ζωή παραμένει ίδια.
O Jack Canfield μιλά για την απόρριψη στο βιβλίο του «The Success Principles». Τίποτα δεν αλλάζει όταν κάποιος σας απορρίπτει. Σκεφτείτε το: αν το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ σας απορρίψει, θα περάσετε ολόκληρη τη ζωή σας χωρίς να σπουδάσετε στο Χάρβαρντ. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζετε πώς να το χειριστείτε. Οι προσδοκίες που έχουμε είναι εκείνες που μας πληγώνουν. Μπορείτε να χειριστείτε την απόρριψη πιο αποτελεσματικά διαχωρίζοντας τις προσδοκίες σας από το αποτέλεσμα. Και όταν ακούτε το «όχι», να ξέρετε ότι τίποτα δεν αλλάζει πραγματικά στη ζωή σας.
2. Η απόρριψη αποτελεί προστασία.
Κάθε φορά που μου λεν «όχι», εγώ η ίδια υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι είμαι προστατευμένη. Το σύμπαν καταστρώνει ένα σχέδιο μεγαλύτερο από το δικό σας και ξέρει τι είναι καλύτερο για σας. Μπορεί εσείς να θεωρείτε ότι η συγκεκριμένη δουλειά ήταν η τέλεια λύση, αλλά το να μην προσληφθείτε τελικά ίσως είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να σας συμβεί. Ο μελλοντικός σας εαυτός θα σας καθοδηγήσει. Εμπιστευτείτε τη διαδικασία και μην λαμβάνετε κάθε απόρριψη προσωπικά. Αντιθέτως, πιστέψτε ότι είστε προστατευμένοι.
3. Υιοθετήστε την αντίληψη «αν δεν μου συμβεί αυτό, θα μου συμβεί κάτι καλύτερο».
Επαναλαμβάνω συνεχώς αυτή τη φράση κάθε φορά που δέχομαι μια απόρριψη. Η μαγεία του να έχετε μια πιο ολοκληρωμένη ζωή έγκειται στο να γνωρίζετε ότι το σωστό πράγμα γίνεται στη σωστή στιγμή. Η τέλεια σχέση, η σωστή δουλειά, τα χρήματα που θέλετε, όλα βρίσκονται καθ’ οδόν. Έτσι, αν έχετε λάβει ορισμένες αρνητικές απαντήσεις, όταν τα πράγματα γίνουν όπως τα θέλετε να ξέρετε ότι αξίζει τον κόπο. Το καλύτερο θα έρθει σε σας σύντομα.
Στη δική σας περίπτωση λοιπόν, πότε η απόρριψη αποδείχτηκε ότι τελικά σας βγήκε σε καλό;
Άρθρο της συγγραφέως Shannon Kaiser

Ευτυχία

Ευτυχία είναι η ψυχική ικανοποίηση του ανθρώπου, προερχόμενη από την εκπλήρωση των επιθυμιών και την επιτυχία των σκοπών του. Δεν υπάρχει μόνιμη ευτυχία, υπάρχουν μόνο στιγμές ευτυχίας.

Εικόνα

 

Στη σύγχρονη εποχή οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν ευτυχία την υλική ευμάρεια, τα υλικά αγαθά, την ανάπτυξη της τεχνολογίας, τα κοινωνικά αξιωμάτα, τη δόξα, ενώ άλλοι πιστεύουν πως ο πλούσιος είναι ευτυχισμένος. Έτσι, όταν αυτά χαθούν, χάνεται και η ευτυχία τους.

Ο Αριστοτέλης στα ηθικά του συγγράμματα διακρίνει την ευτυχία, η οποία μπορεί να είναι προϊόν τύχης και πρόσκαιρη, από την ευδαιμονία, η οποία συνδέεται με τη διαβίωση και τη δράση σύμφωνα με τις ηθικές αρετές και τη λογική.

Στο πεδίο της ψυχολογίας, η ευτυχία εξετάζεται από ψυχολόγους της λεγόμενης ανθρωπιστικής σχολής, όπως ο Άμπρααμ Μάσλοου, και τη λεγόμενη θετική ψυχολογία (positive psychology), η οποία εξετάζει τις θετικές όψεις της ψυχολογίας του υγιούς υποκειμένου, εν αντιθέσει με τους πιο παραδοσιακούς κλάδους ψυχολογίας, οι οποίοι εξετάζουν τις ψυχικές παθήσεις και διαταραχές.

7 τρόποι να προστατέψετε τα όριά σας

 

Υπάρχουν διάφορες τεχνικές, με τις οποίες μπορούμε να προστατέψουμε την εσωτερική μας ενέργεια και να τονώσουμε την προσωπική μας οριοθέτηση απέναντι στις διάφορες καταστάσεις και στους ανθρώπους. Είναι κρίμα καθημερινά να σπαταλάτε περισσότερα απ’ όσα αντέχετε συναισθήματα και στο τέλος να μην υπάρχουν μέσα σας ψυχικά αποθέματα. Ποιες είναι αυτές οι τεχνικές;

Εντοπίστε ποιοι από τους ανθρώπους, που σας περιβάλλουν, σας «στεγνώνουν» ψυχικά και ποιοι σας εμπνέουν.

Στον φιλικό σας κύκλο, στην δουλειά σας, στην γειτονιά που μένετε, στον κύκλο των συγγενών σας, σίγουρα θα υπάρχουν εκείνοι που με την παρέα τους θα σας γεμίζουν με θετικά και αισιόδοξα συναισθήματα και εκείνοι που θα σας φορτίζουν με ό,τι αρνητικό υπάρχει στον συναισθηματικό τους κόσμο. Κάντε μία λίστα με όλα αυτά τα άτομα και φροντίστε να εκτίθεστε περισσότερο στην ατμόσφαιρα, που σας προσφέρει ανακούφιση, χαλάρωση και δύναμη. Απομακρυνθείτε από τις συζητήσεις, που σας τεντώνουν ψυχικά και σας αποδυναμώνουν.

Εντοπίστε τις σχέσεις, που σας κουράζουν και σας αποδυναμώνουν και κατανοήστε τι είναι αυτό που κάνατε και τα όρια σας έχουν παραβιαστεί.

Για παράδειγμα: Μπορεί να σας πιέζει η συναναστροφή με ένα άτομο και να νομίζετε, ότι φταίει εκείνο ή η κατάσταση. Αναρωτηθείτε, μήπως και εσείς οι ίδιοι έχετε με την δική σας συγκατάθεση εμπλακεί σε κάτι, που δεν σας χαροποιούσε από την αρχή και δεν το κάνατε ξεκάθαρο στον εαυτό σας φοβούμενοι να μην απογοητεύσετε και να μην στεναχωρήσετε το άτομο, που έχετε απέναντι σας. Με αυτόν τον τρόπο χάνετε και εσείς, χάνουν και οι άλλοι.

Όταν βρεθείτε μπροστά από μία πρόταση ή εντολή, προτού δεσμευτείτε, ρωτήστε την ψυχή και το σώμα σας εάν πραγματικά το θέλετε.

Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει να αποκτήσετε καλή σχέση με την εσωτερική σας φωνή. Να την καταλαβαίνετε περισσότερο, να πιάνετε τα σημάδια που σας δίνει και στη συνέχεια να εξασκηθείτε στο να λέτε και «όχι» σε ό,τι δεν σας ενδιαφέρει.

Όταν νιώσετε τον εαυτό σας να ξεφεύγει με την υπερβολική και αλόγιστη κατανάλωση πραγμάτων, που σας κάνουν κακό (όπως φαγητό, αλκοόλ, ψώνια), προσπαθήστε να βρείτε την πηγή αυτής της έντονης παρόρμησης.

Μην μείνετε μόνο στο πόσο έχουν αδειάσει οι τσέπες σας και στο πόσα παραπανίσια κιλά έχετε πάρει. Κάτι σας έχει οδηγήσει στο να ξεφύγετε και να χάσετε την ισορροπία σας. Αυτό είναι που πρέπει να εντοπίσετε, για να το λύσετε και να το αποφύγετε στο μέλλον. Σίγουρα, υπάρχει ζήτημα συναισθηματικού κενού. Εάν δεν το γεμίσετε, πάλι θα καταλήξετε σε ακρότητες, που θα σας βγουν σε κακό.

Παρατηρήστε τις σχέσεις, που διατηρείτε αυτήν την περίοδο και δεν σας κάνουν ευτυχισμένους και ξεκινήστε να τις διαγράφετε σιγά σιγά.

Όταν έχετε σχέση με ανθρώπους, που σας καταπιέζουν, σας στεναχωρούν και σας κάνουν τη ζωή σας δύσκολη ….για ποιον λόγο συντηρείτε την συναναστροφή μαζί τους; Σιγουρευτείτε, ότι έχετε δώσει τις ευκαιρίες που θέλατε και εφόσον είναι βέβαιο, ότι ο άλλος δεν ανταποκρίνεται στις προσωπικές σας ανάγκες και επιθυμίες, τότε μάθετε να γυρνάτε σελίδα και πλευρό.

Κατανοήστε την διαφορά, που υπάρχει, ανάμεσα στην «υποχρέωση» και στον αυθεντικό ενθουσιασμό.

Πολλοί άνθρωποι δεσμεύονται συναισθηματικά κάτω από το πρίσμα μίας «υποχρέωσης», χωρίς να αντιληφθούν ότι η υποχρέωση μπλοκάρει την ευκαιρία. Πως μπορούν οι ευκαιρίες, οι καταπληκτικές εμπειρίες και η έμπνευση να μας συναντήσει, εάν χάνουμε τον χρόνο μας και σπαταλάμε την εσωτερική μας ενέργεια σε καταστάσεις, που δεν μας κάνουν χαρούμενους, αλλά τις ανεχόμαστε γιατί αισθανόμαστε υποχρεωμένοι;

Ξεκαθαρίστε μέσα σας πως θα θέλατε να είναι η ζωή σας, για να νιώθετε καλά με τον εαυτό σας.

Καταγράψτε πως θα ήταν η ζωή σας χαρίζοντας σας ένα σταθερό χαμόγελο στα χείλη σας. Με τι δραστηριότητες θα θέλατε να καταπιαστείτε; Ποια θα ήταν τα άτομα, που θα θέλατε να σας περιτριγυρίζουν; Αφού το κάνετε αυτό, καταγράψτε τα άτομα και τις ασχολίες, που αυτή την στιγμή σας περιορίζουν, σας μπλοκάρουν και σας ασφυκτιούν. Κάντε κάτι τώρα!

Ξεκαθαρίστε την ζωή σας και γεμίστε την με πράγματα και ανθρώπους, που σας ωφελούν!

Μπορείτε να αλλάξετε την ζωή σας σε κάτι που ταιριάζει περισσότερο σε εσάς τους ίδιους και όχι σε κάτι, που είναι κοινωνικά αρεστό. Έχετε γεννηθεί για κάποιον λόγο και όλοι σας χρειάζονται στην καλύτερη σας εκδοχή. Είναι προς το συμφέρον όλων και κυρίως το δικό σας, να ξεκουράζεστε, να κάνετε πράγματα που σας χαροποιούν και να συναναστρέφεστε με άτομα που σας αγαπούν. Κάνοντας όλα αυτά δεν γίνεστε εγωκεντρικοί, αλλά αυτό-φροντιστικοί.

Πηγή :

http://enallaktikidrasi.com

Η ευτυχία δεν είναι θέμα τύχης

Ακόμα και στις πιο άσχημες εποχές, η ευτυχία δεν είναι θέμα τύχης. Μπορείς να πάρεις τον έλεγχο της ζωής σου στα χέρια σου, εύκολα.

Είναι γεγονός ότι κανείς δεν είναι σε θέση να ελέγξει τις κοινωνικοοικονομικές και πολιτικές εξελίξεις ή όλες τις λεπτομέρειες που αφορούν στην καθημερινότητά του. Παρ’ όλα αυτά, μπορείς να προσαρμοστείς και, τελικά, να αντιμετωπίσεις με επιτυχία διάφορες καταστάσεις και συγκυρίες οι οποίες, αρχικά, σου φαίνονται αξεπέραστες. Τι σημαίνει αυτό; Ότι μπορείς να ενισχύσεις και, κατ’ επέκταση, να «ελέγξεις» την προσωπική σου ευεξία. Εξάλλου, οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι η ευτυχία οφείλεται μόνο κατά ένα μικρό ποσοστό σε γενετικούς και συγκυριακούς παράγοντες (όπως ο τρόπος ζωής, η κληρονομικότητα και το βιοτικό επίπεδο). Τον κυριότερο ρόλο παίζεις εσύ ο ίδιος.

Ακόμα και οι μικρότερες αλλαγές στον τρόπο σκέψης σου επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την «κατεύθυνση» της διάθεσής σου.
Το ζητούμενο είναι ψάξεις (και να βρεις) τι σε κάνει να νιώθεις καλύτερα. Ξεκίνησε, (ανα)γνωρίζοντας μερικές θεμελιώδεις και βασικές συνταγές… ευτυχίας.

Οκτώ σημαντικές ερωτήσεις προς τον εαυτό μας, για βελτίωση αυτού.

Ή ζωή σίγουρα δεν μπορεί να είναι τέλεια. Τι θα λέγατε όμως αν μπορούσε να γίνει καλύτερη; Ή έστω διαφορετική; Αυτές οι 8 ερωτήσεις ίσως σας βοηθήσουν να δείτε τη ζωή αλλιώς!

Αν δεν ρωτούσαμε στη ζωή αυτή, δεν θα παίρναμε απαντήσεις, αλλά ούτε θα μαθαίναμε καινούργια πράγματα. «Η ζωή είναι γεμάτη αλλαγές, ανατροπές, εκπλήξεις», λέει η διακεκριμένη βρετανίδα ψυχολόγος Emma Kenny. Και προσθέτει: «Όσο είμαστε νέοι μας αρέσει να δοκιμάζουμε καινούργια πράγματα, να βιώνουμε νέα συναισθήματα, να πειραματιζόμαστε με το διαφορετικό, να αλλάζουμε όνειρα και φιλοδοξίες. Μεγαλώνοντας όμως κουραζόμαστε και σταματάμε να παίρνουμε τη “συναισθηματική μας θερμοκρασία”.

Η ρουτίνα, η επανάληψη, η κούραση και οι ευθύνες δεν μας βοηθούν να νιώσουμε τον παλιό μας αυθορμητισμό, να αφεθούμε στο καινούργιο, στην έκπληξη. Δεν θα πρέπει όμως να ξεχνάμε πως για ισορροπημένες σχέσεις και για μια ισορροπημένη γενικά ζωή, ανεξάρτητα από την ηλικία, είναι απαραίτητη η συνεχής ανατροφοδότηση του εαυτού μας. Η ανατροφοδότηση αυτή μπορεί να προέρχεται από ανθρώπους αλλά και δραστηριότητες που μας κάνουν να αισθανόμαστε χαρούμενοι.

Επίσης, είναι χρήσιμο να μπορούμε να νοηματοδοτούμε τη ζωή μας ανάλογα με τη φάση στην οποία βρισκόμαστε κάθε φορά. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, για να βρούμε πάλι την όρεξή μας για ζωή, δεν έχουμε παρά να θέσουμε κάποιες απλές ερωτήσεις στον εαυτό μας. Κάποιες ερωτήσεις που αν τις απαντούσαμε θα άλλαζε όλη μας η ζωή».

1. Ζω για να δουλεύω ή δουλεύω για να ζω;

Η ισορροπία ανάμεσα στη δουλειά και την προσωπική ζωή είναι το «κλειδί» για το πώς αντιλαμβανόμαστε τη ζωή. Αν, δηλαδή, θέλουμε περισσότερη ζωή και λιγότερη δουλειά ή τουλάχιστον αυτά τα δύο κινούνται στα ίδια επίπεδα, τότε δεν υπάρχει πρόβλημα. Από την άλλη, υπάρχουν και περίοδοι στη ζωή όπου η δουλειά λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά, οπότε εξαρτάται από το πώς νιώθουμε την εκάστοτε περίοδο. Οι ειδικοί πάντως μας επισημαίνουν πως η σωστή ισορροπία είναι 8 ώρες δουλειά, 8 ώρες ξεκούραση (ύπνος και σιέστα) και 8 ώρες ελεύθερος χρόνος. Όσοι κυμαίνονται σε αυτές τις αναλογίες, μάλλον βρίσκονται σε καλό δρόμο. Ωστόσο, ακόμα και στην περίπτωση που αυτή η ιδανική ισορροπία δεν είναι εφικτή για ορισμένους, καλό θα είναι τουλάχιστον να φροντίζουμε να περνάμε ποιοτικό χρόνο με τους σημαντικούς άλλους που υπάρχουν στη ζωή μας. Αυτοί μπορεί να είναι οι φίλοι μας, ο σύντροφός μας, τα παιδιά μας ή και όλοι αυτοί μαζί. Άλλωστε, τις προτεραιότητες θα πρέπει να τις θέτουμε μόνοι μας.

2. Μου αρέσει ο εαυτός μου;

Η ερώτηση αυτή είναι κάπως δύσκολη, γιατί το αν αγαπάμε τον εαυτό μας εξαρτάται από πολλές και διαφορετικές παραμέτρους. Οι περισσότεροι πιστεύουμε ότι αρέσουμε στον εαυτό μας όταν αρέσουμε στους άλλους. Αυτό, αν και δεν είναι αξίωμα, έχει μια δόση αλήθειας, μια που οι άλλοι έτσι κι αλλιώς αποτελούν έναν καθρέφτη του εαυτού μας. Ιδανικά θα θέλαμε να είμαστε αυτό που θα θέλαμε να είναι και οι άλλοι (δηλαδή αυτοί που αγαπάμε) και -ιδανικά και πάλι- θα θέλαμε να φροντίζουμε τους άλλους έτσι όπως θα θέλαμε να φροντίζουμε τον εαυτό μας. Βέβαια, για να το συνειδητοποιήσουμε αυτό, χρειάζεται εξάσκηση. Ας πούμε ότι φτιάχνουμε ένα κέικ, ότι πετυχαίνουμε άψογα μια άσκηση γιόγκα ή μαθαίνουμε ένα πρόγραμμα στο κομπιούτερ. Και τα τρία αυτά πράγματα χρειάζονται εξάσκηση. Αυτό συμβαίνει και με την ενδοσκόπηση. Πρέπει συνεχώς να κοιτάζουμε μέσα μας, αλλά και έξω από εμάς, για να κατανοήσουμε διάφορα πράγματα. Ας υποθέσουμε ότι συναντάμε έναν καρδιακό μας φίλο ή μια κολλητή μας στον δρόμο και εκείνη αρχίζει να αναλύει τι σκέφτεται για εμάς. Πώς θα νιώθαμε και τι θα απαντούσαμε στις αδιάκριτες ερωτήσεις της; Θα νιώθαμε άβολα επειδή μας λέει άκομψες αλήθειες, θα την ακούγαμε με προσοχή και χωρίς θυμό ή θα θυμώναμε πολύ μαζί της; Αυτό το τεστ μπορούμε να το κάνουμε κάθε φορά που αναρωτιόμαστε αν μας αρέσει ο εαυτός μας. Θα μας βοηθήσει να κάνουμε συχνά ενδοσκόπηση, να κατανοούμε τις αντιδράσεις μας και τέλος να προβάλλουμε την εκδοχή του εαυτού μας που μας αρέσει. Και ναι, αυτή η εκδοχή είναι η καλύτερη.

3. Για ποιο πράγμα (ή πρόσωπο) θα έδινα μάχη;

Το να είμαστε ξεκάθαροι για τους ανθρώπους, το περιβάλλον και τις αιτίες που αγωνιζόμαστε είναι ενδεικτικό του ότι έχουμε αξίες. Και όπως μας διαβεβαιώνουν οι ειδικοί, το να αναγνωρίζουμε τις αξίες μας είναι ένα από τα «κλειδιά» της ευτυχίας. Ας αναρωτηθούμε πώς θα ήταν η ζωή μας χωρίς κάποια πράγματα. Χωρίς φίλους, χωρίς μια πολιτική πεποίθηση, χωρίς ένα υπέροχο ζευγάρι παπούτσια (που κουραστήκαμε πολύ να αποκτήσουμε). Και μετά ας προσπαθήσουμε να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι δεν τα χρειαζόμαστε. Είναι μια πολύ καλή άσκηση που μπορούμε να κάνουμε πολύ συχνά. Παραλείποντας τα πράγματα ή τα πρόσωπα που δεν θα αγωνιζόμασταν γι’ αυτά, θα έχουμε πολύ περισσότερο χρόνο για να αφοσιωθούμε σε αυτά που τελικά μας κάνουν ευτυχισμένους. Δηλαδή την οικογένεια και τους φίλους.

4. Η ζωή μου με εμπνέει για να γίνω καλύτερος;

Όταν σκεφτόμαστε το όμορφο σπίτι μας, δεν μας προκαλείται η διάθεση να είναι πάντα καθαρό; Όταν κοιτάζουμε τον αγαπημένο μας σύντροφο, δεν σκεφτόμαστε πόσο καλοί θέλουμε να είμαστε μαζί του; Κάποιες φορές, όταν επικεντρωνόμαστε στα θετικά που συμβαίνουν στη ζωή μας, νιώθουμε τη διάθεση να τη βελτιώσουμε κι άλλο. Να κάνουμε θετικές αλλαγές, να δημιουργήσουμε κάτι καινούργιο. Ας φανταστούμε ότι ξυπνήσαμε το πρωί και υποσχεθήκαμε στους ανθρώπους του περιβάλλοντός μας ότι θα κάνουμε κάτι για να τους ευχαριστήσουμε. Στα παιδιά θα φτιάξουμε ένα υπέροχο πρωινό, θα φορέσουμε εκείνο το φόρεμα που αρέσει πολύ στον σύντροφό μας και στη δουλειά θα κάνουμε ό,τι μπορούμε, αφού πρώτα πούμε σε όλους μια γλυκιά καλημέρα. Πώς θα ήταν αυτή η ημέρα για εμάς; Κάπως έτσι θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε και τη ζωή μας. Αν βλέπουμε τη ζωή μας σαν μια όμορφη μέρα με ωραία πράγματα και πρόσωπα, τότε έτσι θα γίνει.

4. Μήπως έχω την τάση να γενικεύω;

Όταν βλέπουμε κάποιους ανθρώπους να τα πηγαίνουν καλά στη ζωή τους, ενώ εμάς μας πηγαίνουν κάποια πράγματα στραβά, τότε νιώθουμε πως κάτι δεν κάνουμε καλά. Στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει αυτό. Δεν υπάρχουν άνθρωποι που η ζωή τους είναι πάντα ρόδινη, ούτε βέβαια άνθρωποι που πέφτουν πάντα από καταστροφή σε καταστροφή. Το πρόβλημα είναι ότι γενικεύουμε ένα γεγονός. Δεν μπορεί μια μέρα να είναι ζεστή κι εμείς να γενικεύουμε ότι βαρεθήκαμε τον καύσωνα. Στην πραγματικότητα, η γενίκευση είναι μια κακή συνήθεια που το μόνο που μας αποφέρει είναι να χαλάει τη διάθεσή μας. Δεν πήραμε την προαγωγή που περιμέναμε; Ε, δεν πειράζει! Αυτή η μέρα δεν είναι η πιο δυστυχισμένη της ζωής μας. Είναι μια στιγμή από ολόκληρη τη ζωή μας. Σε ένα χρόνο ή σε 2 μήνες δεν θα σημαίνει τίποτε για εμάς. Αν αντιμετωπίζουμε τη ζωή περισσότερο στωικά παρά μελοδραματικά, θα μπορέσουμε πιο εύκολα να εστιάσουμε στο επόμενο δημιουργικό μας βήμα. Ας επιτρέψουμε, λοιπόν, στον εαυτό σας ακόμα και να αποτύχει κάποιες φορές, έχουμε αυτό το δικαίωμα. Αν το αποδεχτούμε, τότε θα είναι πιο εύκολο να προχωρήσουμε παρακάτω.

5. Ακούω πραγματικά τους άλλους;

Όλοι θεωρούμε τους εαυτούς μας πολύ καλούς ακροατές, στην πραγματικότητα όμως αφήνουμε τους άλλους να μιλήσουν προκειμένου να βρούμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για τον εαυτό μας. Οι αληθινά καλοί ακροατές δεν συγκεντρώνονται απλώς σε αυτό που τους λέει ο συνομιλητής τους, αλλά σκέφτονται και πάνω σε αυτό που τους λέει. Και μόνο όταν ακούσουμε και μπούμε στο πρόβλημα του άλλου θα μπορέσουμε να είμαστε αντικειμενικοί μαζί του. Την επόμενη φορά, λοιπόν, που κάποιος μας αναλύει ένα θέμα του, καλό είναι να μη σχεδιάζουμε την απάντησή μας την ώρα που μιλάει, αλλά να εστιάσουμε απλώς την προσοχή μας σε αυτό που μας λέει. Η ψιλοκουβέντα είναι πάντα χαλαρωτική, αλλά αν από μια συζήτηση κάποιος βγάλει ένα χρήσιμο συμπέρασμα για εκείνον, αυτό θα είναι αληθινά βοηθητικό. Ούτως ή άλλως, πολλοί άνθρωποι αυτό που πραγματικά έχουν ανάγκη δεν είναι να λάβουν κάποια οδηγία για το τι να κάνουν, αλλά κάποιον να τους ακούσει αληθινά και να τους συναισθανθεί. Αυτό από μόνο του μπορεί να καταστεί βοηθητικό και ανακουφιστικό. Όπως είπε άλλωστε και ο διάσημος δημοσιογράφος και «γκουρού» της συνέντευξης Λάρι Κινγκ: «Κανείς δεν έμαθε μιλώντας. Όλοι έμαθαν ακούγοντας».

6. Μήπως πληγώνω τους άλλους;

Η αλήθεια είναι πως οι άνθρωποι με υψηλά στάνταρ έχουν την τάση να είναι επικριτικοί με τους άλλους όταν εκείνοι δεν πληρούν τις προσδοκίες τους. Όταν κάποια στιγμή συνειδητοποιούμε ότι περιμένουμε από τους άλλους πολλά και εκείνοι δεν τα καταφέρνουν, ας σκεφτούμε πως κάποιοι άνθρωποι κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, απλώς το δικό τους «καλύτερο» δεν είναι αυτό που θεωρούμε εμείς καλύτερο. Αυτό θα μας βοηθήσει να μη γινόμαστε επικριτικοί και σκληροί και να αποδεχτούμε τους άλλους. Επιπλέον, σε αυτή την περίπτωση θα ήταν χρήσιμο να μην ξεχνάμε και τα δικά μας αδύναμα σημεία, αφού είμαστε άνθρωποι και όλοι αναπόφευκτα έχουμε κάποια. Τότε ίσως καταφέρουμε να είμαστε λιγότερο απαιτητικοί με τους γύρω μας. Βέβαια, το «κλειδί» πίσω από όλα αυτά βρίσκεται στο να είμαστε σε πραγματική επαφή με τα συναισθήματά μας, ούτως ώστε να είμαστε σε θέση να ξεχωρίζουμε τι πραγματικά μας ενοχλεί και σε ποιο βαθμό.

7. Ποιος είναι ο πιο τυχερός άνθρωπος που γνωρίζω;

Όλοι μας ανεξαιρέτως γνωρίζουμε έναν τουλάχιστον άνθρωπο που (πιστεύουμε ότι) έχει τα πάντα. Έχει υπέροχο σπίτι, τέλεια δουλειά, ευτυχισμένη οικογένεια. Τυχερός, ε; Στην πραγματικότητα όχι! Τα καλά πράγματα που μας συμβαίνουν στη ζωή συνήθως είναι αποτέλεσμα σωστής στρατηγικής. Για παράδειγμα, ο σωστός σχεδιασμός και το πλάνο είναι που μας βοηθούν να αποφύγουμε τα λάθη. Αλλά πέρα από τον σχεδιασμό, η επιτυχία, μας βεβαιώνουν οι ειδικοί, οφείλεται και στη θετική διάθεση. Στην ψυχολογία είναι αυτό που οι ειδικοί αποκαλούν «αυτοεκπληρούμενη προφητεία». Δηλαδή, η αρνητική διάθεση που μπορεί να έχουμε εξαρχής απέναντι σε κάτι, τελικά μας οδηγεί υποσυνείδητα να πράξουμε με τρόπο που θα επιβεβαιώσει την αρχική μας αρνητική πρόβλεψη. Για παράδειγμα, αν πιστεύουμε ότι ο σύντροφός μας έχει κουραστεί από τη σχέση μας και θέλει να χωρίσουμε, μπορεί να του συμπεριφερόμαστε άσχημα, νευρικά ή με ζήλεια και τελικά να θελήσει όντως να χωρίσουμε. Άλλωστε, έρευνες μας λένε ότι οι άνθρωποι με αρνητική διάθεση σπάνια πετυχαίνουν τους στόχους τους. Αντίθετα, οι αισιόδοξοι σχεδόν πάντα. Γι’ αυτό, όταν μας τυχαίνουν άσχημα συμβάντα, ας μην προσκολληθούμε σε αυτά. Ας τα μετατρέψουμε σε κίνητρο για το επόμενο βήμα μας.

8. Πόσο δυνατός είμαι για να κάνω την αυτοκριτική μου;

Συχνά, όταν κάτι πάει λάθος, από ένστικτο περισσότερο, αρχίζουμε να κατηγορούμε τους άλλους. Είναι μια συνήθεια που την έχουμε από την παιδική ηλικία. Και βέβαια όταν είμαστε παιδιά δικαιολογείται. Αλλά ως ενήλικοι θα πρέπει να μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τις καταστάσεις. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τα λάθη μας, δεν μαθαίνουμε ποτέ από αυτά. Είναι πολύ τίμιο και γενναίο να μπορούμε να πούμε: «Ήταν δική μου ευθύνη και έκανα λάθος». Όταν μαθαίνουμε από τα λάθη μας, ουσιαστικά πηγαίνουμε ένα βήμα μπροστά, γιατί την επόμενη φορά που θα βρεθούμε αντιμέτωποι με μια δύσκολη κατάσταση θα μπορέσουμε να πάρουμε τη σωστή απόφαση. Το σημαντικό, λοιπόν, είναι να αναλαμβάνουμε την προσωπική μας ευθύνη, αλλά πάντα στον βαθμό που μας αναλογεί. Για να το πετύχουμε αυτό, είναι απαραίτητη η συνεχής ενδοσκόπηση, ώστε να είμαστε σε επαφή με τον εαυτό μας. Αν το καταφέρουμε αυτό, τότε θα μπορούμε να είμαστε οι αντικειμενικοί κριτές του εαυτού μας, θα αναγνωρίζουμε τόσο τα δυνατά όσα και τα λιγότερο δυνατά μας σημεία και θα υπάρχει η δυνατότητα βελτίωσης.

Νίκη Νικολάου, MSc ψυχολόγος

πηγή: vita.gr

ΑΣΚΗΤΙΚΗ – Salvatores Dei Νίκος Καζαντζάκης

καζαντζάκηςΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ

Δε μιλάς εσύ. Μήτε είναι η ράτσα μονάχα μέσα σου που φωνάζει· μέσα σου οι αρίφνητες γενεές των ανθρώπων· άσπροι, κίτρινοι, μαύροι· χιμούν και φωνάζουν.

Λευτερώσου κι από τη ράτσα· πολέμα να ζήσεις όλο τον αγωνιζόμενον άνθρωπο. Κοίτα τον πώς ξεμασκάλισε από τα ζώα, πώς μάχεται να σταθεί όρθιος, να ρυθμίσει τίς άναρθρες κραυγές, να συντηρήσει τη φλόγα ανάμεσα στις πυροστιές, να συντηρήσει το νου ανάμεσα στα κόκαλα της κεφαλής του.

Έλεος να σε κυριέψει για το πλάσμα τούτο που ξεκόρμισε ένα πρωί από τους πίθηκους, γυμνό, ανυπεράσπιστο, χωρίς κέρατα και δόντια, μονάχα με μια σπίθα φωτιά στο μαλακό του το καύκαλο.

Δεν ξέρει από που έρχεται και κατά που πάει. Μα θέλει, αγαπώντας, δουλεύοντας, σκοτώνοντας, να κυριέψει τη γης.

Κοίταξε τους ανθρώπους, λυπήσου τους. Κοίταξε τον εαυτό σου ανάμεσα στους ανθρώπους, λυπήσου τον. Μέσα στο θαμπό σούρουπο της ζωής αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, ψαχνόμαστε, ρωτούμε, αφουκραζόμαστε· φωνάζουμε βοήθεια!

Τρέχουμε. Ξέρουμε πώς τρέχουμε να πεθάνουμε, μα δεν μπορούμε να σταματήσουμε. Τρέχουμε.

Μια λαμπάδα κρατούμε και τρέχουμε. Το πρόσωπο μας, μια στιγμή, φωτίζεται· μα βιαστικά παραδίνουμε τη λαμπάδα στο γιο μας κι εύτύς σβήνουμε, κατεβαίνουμε στον Αδη.

Η μάνα κοιτάει μπροστά, κατά την κόρη· η κόρη κοιτάει κι αυτή μπροστά, πέρα από του αντρός της το κορμί, κατά το γιο ΄να πώς πορεύεται στη γης ετούτη ο Αόρατος.

Όλοι, χωρίς έλεος, κοιτάζουμε καταμπροστά, σπρωγμένοι από τεράστιες πίσω μας αλάθευτες σκοτεινές δυνάμες.

kazantzakisΣηκώσου απάνω από το πρόσκαιρο μετερίζι του κορμιού σου, κοίταξε πίσω τους αιώνες. Τι βλέπεις; Ζώα γιομάτα τρίχες κι αίματα ανεβαίνουν από τη λάσπη ανταρεμένα. Ζώα γιομάτα τρίχες κι αίματα κατεβαίνουν από τα κορφοβούνια ανταρεμένα.

Σμίγουν μουγκρίζοντας οι δυό στρατοί σαν άντρας με γυναίκα και γίνουνται ένας βώλος αίμα, μυαλό και λάσπη.

Κοίταξε· οι λαοί ανεβαίνουν σα χλόη από τα χώματα και πέφτουν πάλι στα χώματα, λίπασμα γονερό για τις μελλούμενες σπορές. Κι η γης παχαίνει από τη στάχτη, από τα αίματα κι από τα μυαλά των ανθρώπων.

Αρίφνητοι χάνουνται μεσοστρατίς, γεννιούνται και πεθαίνουν στείροι. Καταβόθρες ξαφνικά ανοίγουνται μες στο σκοτάδι, γκρεμίζουνται λαοί, προστάγματα δίχως συνοχή γρικιούνται μέσα στην ακατάστατη βουή, και το ανθρώπινο κοπάδι ταράζεται και σκορπίζει.

Ξαφνικά μαντεύουμε κάτωθε και γύρα μας και μέσα στην άβυσσο της καρδιάς μας τις τυφλές, αχόρταγες, χωρίς καρδιά, χωρίς μυαλό δυνάμες.

Σ΄ ένα πέλαγο τρικυμισμένο αρμενίζουμε, το νιώθουμε σε μιαν κίτρινη αστραπή, σ΄ ένα τσόφλι μπιστευτήκαμε τα πλούτη μας, τα παιδιά και τους θεούς μας.

Κύματα σκοτεινά, πηχτά, όλο αίματα οι αίώνες ανεβοκατεβαίνουν. Η κάθε στιγμή είναι μια άβυσσο που ανοίγει.

Αγνάντευε το σκοτεινό πέλαγο χωρίς να τρεκλίζεις, κοίταζε κατάματα την άβυσσο, κάθε στιγμή, χωρίς φαντασία, αναίδεια και φόβο. Χωρίς φαντασία, αναίδεια και φόβο. Μα δε φτάνει· κάμε ένα βήμα ακόμα· πολέμησε να δώσεις νόημα στ΄ ασυνάρτητα παλέματα του ανθρώπου.

Γύμναζε την καρδιά σου να κυβερνάει όσο μπορεί πιο απλόχωρη παλαίστρα. Ανακύκλωνε σ΄ έναν αιώνα, υστέρα σε δυο αιώνες, υστέρα σε τρεις, σε δέκα, σε όσους αιώνες αντέχεις, την πορεία του ανθρώπου. Γύμναζε το μάτι σου να θεάται να κινούνται λαοί σε μεγάλα χρονικά διαστήματα.

Βυθίζου στ΄ όραμα τούτο με υπομονή, με αγάπη κι υψηλή αφιλοκέρδεια· ωσότου αγάλια εντός σου ο κόσμος ν΄ ανασάνει: να φωτιστούν οι αγωνιζόμενοι, να σμίξουν στην καρδιά σου και ν΄ αναγνωριστούν αδερφοί.

Η καρδιά σμίγει ό,τι ο νους χωρίζει, ξεπερνάει την παλαίστρα της ανάγκης και μετουσιώνει το πάλεμα σε αγάπη.

Ακροπόδιζε στον αχόρταγο γκρεμό και πολέμα να συντάξεις τ΄ όραμα. Ανασήκωσε την πολύχρωμη καταπαχτή του μυστήριου· τ΄ άστρα, τις θάλασσες, τους ανθρώπους, τις Ιδέες· δώσε μορφή και νόημα στην άμορφη, άμυαλη απεραντοσύνη.

Περιμάζωξε στην καρδιά σου όλες τις τρομάρες, ανασύνθεσε όλες τις λεπτομέρειες. Ένας κύκλος είναι η λύτρωση· κλείσε τον!

Τι θα πει ευτυχία; Να ζει όλες τις δυστυχίες. Τι θα πει φως; Να κοιτάς με αθόλωτο μάτι όλα τα σκοτάδια.

Είμαστε ένα γράμμα ταπεινό, μια συλλαβή, μια λέξη από τη γιγάντια Οδύσσεια. Είμαστε βυθισμένοι σ΄ ένα γιγάντιο τραγούδι και λάμπουμε όπως λάμπουν τα ταπεινά χοχλάδια όσο είναι βυθισμένα στη θάλασσα.

Ποιο είναι το χρέος μας; Ν΄ ανασηκώσουμε το κεφάλι από το κείμενο, μια στιγμή, όσο αντέχουν τα σπλάχνα μας, και ν΄ αναπνέψουμε το υπερπόντιο τραγούδι.

Να σμίξουμε τις περιπέτειες, να δώσουμε νόημα στο ταξίδι, να παλεύουμε ακατάλυτα με τους ανθρώπους, με τους θεούς και με τα ζώα, κι αργά, υπομονετικά, να μολώνουμε μέσα στα φρένα μας, μελούδι από το μελούδι μας, την Ιθάκη.

imagesΣαν ένα νησί, αργά, με φοβερόν αγώνα, υψώνεται μέσα από τον ωκεανό του ανύπαρχτου το έργο του ανθρώπου.

Μέσα στο μερόνυχτα στερεούμενο τούτο αλώνι οι γενεές δουλεύουν, αγαπούν, ελπίζουν, αφανίζουνται. Νέες γενεές πατούν τα κουφάρια των πατέρων, συνεχίζουν το έργο απάνω στην άβυσσο και μάχουνται να μερώσουν το τρομερό μυστήριο· πώς; καλλιεργώντας ένα χωράφι, φιλώντας μια γυναίκα, μελετώντας μιαν πέτρα” ένα ζώο, μιαν Ιδέα.

Έρχουνται σεισμοί, το νησί σαλεύει, μια γωνιά γκρεμίζεται, μια άλλη ανεβαίνει από τ΄ ανήλιαγα κύματα.

Ένας αργάτης πελαγίσιος είναι ο νους, κι είναι η δουλειά του να μολώνει το χάος.

Απ΄ όλες τούτες τις γενεές, άπ΄ όλες τις δυστυχίες και τις χαρές, από τους έρωτες, από τους πολέμους, από τις Ιδέες, αναδίνεται μια φωνή αγνή και γαλήνια· αγνή και γαλήνια, γιατί περιέχει όλες τις αμαρτίες και τις ανησυχίες του αγωνιζόμενου ανθρώπου και τις ξεπερνάει κι ανεβαίνει.

Μέσα απ΄ όλο τούτο το ανθρώπινο υλικό ένας ανηφορίζει με τα χέρια, με τα πόδια, πνιμένος στα δάκρυα και στα αίματα, κι αγωνίζεται να σωθεί. Να σωθεί από ποιόν; Από το κορμί που τον περικλείνει, από το λαό που τον αναβαστάει, από τη σάρκα, από την καρδιά κι από τα φρένα του ανθρώπου.

– Κύριε, ποιος είσαι; Σάν Κένταυρος υψώνεσαι μπροστά μου, με τα χέρια στον ουρανό τανυσμένα, με τα πόδια καρφωμένα στη λάσπη.
– Είμαι Εκείνος που αιώνια ανεβαίνει!
– Γιατί ανεβαίνεις; Ξενεφρίζεσαι, αγωνιάς, μάχεσαι να ξεθηκαρώσεις από το ζώο. Από το ζώο κι από τον άνθρωπο. Μη με αφήνεις!
– Μάχουμαι, ανεβαίνω, για να μην πνιγώ. Απλώνω τα χέρια μου, πιάνουμαι απ΄ όλα τα ζεστά κορμιά, σηκώνω απάνω από το μυαλό το κεφάλι μου για ν΄ αναπνέψω· ολούθε πνίγουμαι, πουθενά δε χωρώ!
– Κύριε, γιατί τρέμεις;
– Φοβούμαι! Ο σκοτεινός ανήφορος δεν έχει τελειωμό. Μια φλόγα είναι η κεφαλή μου κι αιώνια ξεκορμίζει· μα το πνέμα της νύχτας αιώνια φυσάει να με σβήσει. Ο αγώνας μου όλος πάσα στιγμή κιντυνεύει. Ο αγώνας μου όλος σε κάθε κορμί κιντυνεύει. Πατώ, παραπατώ μέσα στις σάρκες, σαν ένας νυχτωμένος στρατοκόπος, και φωνάζω: Βοήθεια!

Πηγή : ΑΣΚΗΤΙΚΗ – Salvatores Dei

Ο μύθος του Πυγμαλίωνα.

PygmalionΓια όσους δε γνωρίζετε ήδη τον μύθο, επιτρέψτε μου πρώτα να σας τον αφηγηθώ. Ο Πυγμαλίων ήταν ένας νέος γλύπτης που έζησε γύρω στον 5ο αιώνα π.Χ. Ο νεαρός θεώρησε πως η θεά Αφροδίτη απεικονιζόταν εντελώς λανθασμένα. Γι αυτό τον λόγο, αποφάσισε ο ίδιος να δημιουργήσει την ιδανική γυναίκα, η οποία θα ξεπερνούσε σε χάρη όλα τα προηγούμενα γλυπτά. Έτσι, δούλεψε για χρόνια, με καταπληκτική δεξιοτεχνία και επιμονή, δίνοντας βάση και στην παραμικρή λεπτομέρεια. Στο τέλος, κατάφερε να διαμορφώσει την πιο εκλεπτυσμένη φιγούρα που είχε συλλάβει ποτέ η τέχνη. Τόσο εκπληκτική ήταν η δημιουργία του, που άρχισε να την ερωτεύεται παθιασμένα. Φιλούσε τα μαρμάρινα χείλη της, άγγιζε τα παγωμένα χέρια της, έντυνε με περίτεχνα ρούχα το άψυχο σώμα της. Σύντομα όμως η ελπίδα μετατράπηκε σε οδύνη, αφού το άγαλμα δε μπορούσε να ανταποδώσει την αγάπη που ο Πυγμαλίων προσέφερε. Ξεκίνησε να δημιουργήσει την απόλυτη γυναίκα αλλά στο τέλος κατάφερε να δημιουργήσει την προσωπική του απελπισία.

Έτσι κάπως συμπεριφερόμαστε όλοι εμείς, σα τον Πυγμαλίων. Πολλές φορές μας ελκύουν στην αρχή άτομα διαφορετικά από μας και κατεφέρνουν εύκολα να διεισδύσουν στο μυαλό μας. Και αυτή η αντίθεση αρχικά μας ευχαριστεί! Μα μόλις αποζητήσουμε τον έλεγχο της σχέσης που δημιουργείται, οι διαφορές γίνονται ατέλειες και προσπαθούμε να μετατρέψουμε τον άλλον σύμφωνα με τις δικές μας προτιμήσεις. Όπως ο Πυγμαλίων, φιλοτεχνούμε τον χαρακτήρα του άλλου έτσι ώστε να μας ταιριάζει. Και όπως ο Πυγμαλίων, αναπόφευκτα αντιδρούμε, αφού οι προσπάθειές μας να τον αλλάξουμε πέφτουν στο κενό. Το σχέδιο αυτό αποτυγχάνει πάντα: ή ο άλλος αντιστέκεται, μετατρέποντας την σχέση σε πεδίο μάχης, ή παραδίνεται, κάνοντας τον άλλον τόσο άψυχο όσο και το άγαλμα. Σε αυτό το παράδοξο παιχνίδι χάνουμε, ακόμα κι αν κερδίσουμε.

Στο τέλος του μύθου, η Αφροδίτη λυπήθηκε τον Πυγμαλίων και έδωσε ζωή στο άγαλμα. Αυτός και η Γαλάτεια (όπως την ονόμασε) παντρεύτηκαν με τις ευχές της θεάς. Στον πραγματικό κόσμο όμως δε μπορούμε να ελπίσουμε σε θαύματα. Μπορούμε όμως να σεβόμαστε τις διαφορές του άλλου ώστε να βγάλουμε κάτι αληθινά όμορφο.

 

Πηγή : net