Το χαμόγελο

Σκεφτόμουν αρκετή ώρα πως να ξεκινήσω ένα πρόλογο σχετικά με το θέμα που με ευαισθητοποιεί,και είναι αυτό του χαμόγελου. Όσο και να σκέφτηκα,δεν κατάφερα να καταλήξω κάπου .Ένα τόσο απλό θέμα αλλά και τόσο σπουδαίο,μπορείς να το προσεγγίσεις με ένα τρόπο και αυτός είναι … απλά.Το χαμόγελο μόνο απλά προσεγγίζεται,μόνο απλά κατακτιέται,μόνο απλά δωρίζεται .Είναι ένα “εργαλείο” που έχουμε όλοι μας και δεν ξέρουμε πως να το δουλέψουμε,είναι για παράδειγμα σαν να θέλω να ανοίξω την πόρτα του σπιτιού μου,ξέρω πως ανοίγει με τα κλειδιά και εγώ να προσπαθώ να βρω μία ταυτότητα,γιατί μικρός μου είχαν πει,αλλά και ίσως να είχα δει πως και έτσι ανοίγει η πόρτα.Ποίος όμως θα παραβίαζε το ίδιο του το σπίτι ενώ κατείχε το κλειδί ; Ποίος θα ξαναχρησιμοποιούσε ψεύτικο,πλαστικό χαμόγελο όταν συνειδητοποιούσε πως μπορεί καθημερινά να έχει στην κατοχή του ένα αληθινό,ζεστό και εγκάρδιο χαμόγελο ; Η απάντηση είναι προφανή,κανείς .

Και ενώ με το κλειδί της πόρτας του σπιτιού σου,μπορείς να μπεις μόνο στο δικό σου σπίτι,με το χαμόγελο μπορείς να μπεις στη ψυχή του άλλου,μπορείς να μπεις πρακτικά στη ψυχή του κάθε ανθρώπου που γνωρίζεις.Αν δεχτείς και εσύ όμως ένα ζεστό αληθινό χαμόγελο,μπορείς εύκολα να βάλεις στην ψυχή σου έναν άνθρωπο ο οποίος δεν σου ζητά κάτι πάρα μόνο σου χαρίζει μία στιγμή βασιλείας,σου χαρίζει ένα χαμόγελο ! Και αν το χαμόγελο είναι τόσο φαινομενικά απλό και ταυτόχρονα τόσο αναζωογονητικό,γιατί ο άνθρωπός δεν έχει συνειδητοποιήσει πόσο μπορεί να ωφεληθεί ; Μα πολύ απλά γιατί οι φορές που χαμογελάει από αγάπη είναι λίγες,τις περισσότερες φορές φοράει την μάσκα του πρόσχαρου και του αναγκαίου-χαμόγελου για να φέρει εις πέρας μία συνάντηση,μια συναλλαγή,ένα χαιρετισμό. Προκύπτει έτσι ένα ερώτημα … και αυτό είναι… “τι φοβάσαι άνθρωπε και δεν χαμογελάς , μήπως η κατήφεια θα σε βοηθήσει να ξεπεράσεις τα προβλήματά σου ; ”

Και τι ακριβώς φοβάται ο άνθρωπος και δεν χαμογελά ; Το πρώτο πιστεύω είναι ο φόβος,ο φόβος της διαφορετικότητας “μα αφού όλοι είναι σκυθρωποί,εγώ γιατί να γελάσω,θα με κοιτάν περίεργα” φοβάται ο άνθρωπος πως αν φανεί αισιόδοξος και χαμογελαστός,πως αν φωνάξει νοητά πως βλέπει τα πράγματα από μία άλλη σκοπιά,θα φανεί πως είναι από άλλο κόσμο και αποκομμένος από την πραγματικότητα.Έτσι συμβιβάζεται και μαθαίνει να νοιώθει πιο άνετα στη στενοχώρια και την μαυρίλα .Άλλωστε θα σκεφτεί κανείς πως είναι και πιο εύκολο να πλησιάσεις άλλους ανθρώπους που θεωρητικά έχουν τα ίδια προβλήματα με εσένα αν έχεις την ίδια συμπεριφορά ,αυτήν της μιζέριας.Λάθος !
Η δεύτερη αιτία που απομακρύνει τον άνθρωπο από το χαμόγελο,είναι η εντύπωση που έχει πως το χαμόγελο είναι ”είδος πολυτελείας” προσόν δηλαδή που μπορεί να αποκτήσει ο άνθρωπος μόνο αν του πάνε όλα καλά,τα φέρει όλα στην εντέλεια και τότε μπορεί να χαμογελάσει.Λάθος επίσης ! Το σωστό είναι πως για να σου έρθουν όλα καλά πρέπει να χαμογελάσεις,όταν χαμογελάσεις και φανείς αισιόδοξος ,βάζεις το μυαλό να δουλέψει και βλέπεις με άλλη προοπτική τις πιθανές επιλογές που έχεις,για την αντιμετώπιση του προβλήματος .

Τέλος ως αιτία που δεν χαμογελάμε στις μέρες μας πιστεύω είναι και η ευθύνη. Αισθάνεται ευθύνη να χαμογελάσει ο σημερινός άνθρωπος γιατί καταλαβαίνει πως αν δώσει την εντύπωση του εγκάρδιου ανθρώπου,τότε γρήγορα θα πλαισιωθεί από ανθρώπους που επιθυμούν μία ευχάριστη νότα στη ζωή τους .Φοβάται λοιπόν πως θα απογοητεύσει τους γύρω,καθώς σύντομα θα βγάλει τη μάσκα του πλαστικού χαμόγελου και όλοι θα αντιληφθούν πως η εικόνα του… “είμαι καλά” είναι ψεύτικη .Έτσι προτιμά να μένει στον εαυτό του και τις σκέψεις του ο καθένας και όχι να συνεργάζεται και να αναπτύσσεται .

Πρέπει όλοι να καταλάβουμε πως το χαμόγελο δεν είναι ο σκοπός,παρά μόνο το μέσο.Το μέσο εκείνο που θα μας φέρει σε επαφή με τους άλλους και θα μας βοηθήσει να βοηθήσουμε και να βοηθηθούμε .Το ζητούμενο είναι να πλαισιώσουμε ανθρώπους με το χαμόγελό μας να προσφέρουμε αγάπη και να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δεχτεί τη ζεστασιά ενός αληθινού χαμόγελου, γιατί αυτό το φέρει μόνο ένας αληθινός φίλος.Ανοίγοντας τον εαυτό μας και χαρίζοντας του την αισιοδοξία και τη χαρά,είναι σαν να ανοίγουμε το σπίτι μας και να το βλέπουμε να γεμίζει από φίλους, που εμείς οι ίδιοι καλέσαμε και θέλουμε να τους δούμε γιατί τους αγαπάμε και μας αγαπούν .Το χαμόγελο είναι το μέσο για να προσεγγίσουμε κάποιον, να τον κάνουμε φίλο και να δώσουμε αλλά και να αποκτήσουμε εμπειρίες.Αλήθεια,πότε ήταν η τελευταία φορά που έκανες ένα φίλο;Όπως τότε που είμασταν παιδιά,όπως τότε που δεν φοβόμασταν να χαμογελάσουμε και μονίμως τα βλέπαμε όλα όμορφα.Και τότε,τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα,αλλά εμείς τα κοιτούσαμε,μέσα από το πρίσμα της παιδικής αθωότητας.Σήμερα που μεγαλώσαμε πρέπει να κοιτάμε τα πράγματα μέσα από το πρίσμα της αισιοδοξίας.Και τότε θα θυμηθούμε πως είναι να γελάς πραγματικά,όχι πλαστικά και ανάλογα με την περίσταση,τότε θα θυμηθούμε πως μπορούμε και μόνοι μας να κάνουμε φίλους και όχι να περιμένουμε να μας γνωρίσει κάποιος,κάποιον .Το χαμόγελο είναι πηγή ζωής ,όχι κάποιου άλλου,αλλά της δικιάς μας !

Ας σταματήσουμε να φοβόμαστε να χαμογελάσουμε ,ας σταματήσουμε να φοβόμαστε να βάλουμε την αισιοδοξία στη ζωή μας .Τα πράγματα θα βελτιωθούν ,αν εμείς τα βελτιώσουμε και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να είμαστε υγιείς.Χωρίς χαμόγελο όμως είναι δύσκολο να παραμείνουμε υγιείς …Η φυσιολογική κατάσταση του ανθρώπου είναι η ειρήνη και η ευδιαθεσία ,η αντικειμενικότητα και η οξιά διάκριση,η χαρά και το χαμόγελο .

Τι λες,θα μου χαρίσεις ένα ; …

Γιαγμουρίδης Φάνης

Ένας απλός πολίτης του κράτους τούτου .

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s