Απώλεια βάρους έναντι σε απώλειας λίπους

Τι είναι η απώλεια 

Το σωματικό βάρος χρησιμοποιείται συχνά ως ένδειξη για τη μέτρηση της φυσικής κατάστασης ενός ατόμου. Πολλά άτομα δεν συνειδητοποιούν όμως ότι το σωματικό βάρος είναι κάτι περισσότερο από λίπος. Πρόκειται για ένα συνδυασμό που περιλαμβάνει τη μυϊκή μάζα, το λίπος, τα οστά και το νερό τα οποία μπορούν να σας προσθέσουν κιλά στη ζυγαριά. Έτσι, η απώλεια βάρους συνεπάγεται γενικά την απώλεια μυών, λίπους και νερού.

Καθώς πολλοί άνθρωποι δεν γνωρίζουν τη θεμελιώδη διαφορά, πιστεύουν ότι η απώλεια βάρους είναι ο σωστός τρόπος, αλλά στην πραγματικότητα, όταν χάνετε βάρος, χάνετε τόσο λίπος όσο και μυϊκή μάζα. Αυτό που πρέπει να στοχεύετε είναι η απώλεια λίπους. Η απώλεια βάρους μπορεί να οδηγήσει σε μείωση του επιπέδου φυσικής κατάστασης, σε μείωση της δύναμης και σε επιδείνωση της απόδοσης σας. Για να αρχίσετε να χάνετε λίπος, πρέπει να καταλάβετε ότι η απώλεια βάρους δεν είναι η ίδια με το κάψιμο λίπους.

Τι είναι η απώλεια λίπους;

Η απώλεια λίπους είναι ουσιαστικά η ποσότητα λίπους που μεταφέρει το σώμα σας. Το λίπος που αποθηκεύουμε είναι κυρίως υποδόριο (κάτω από το δέρμα) ή σπλαχνικό (στην κοιλότητα του σώματος). Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να στοχεύετε στην μείωση λίπους καθώς το υπερβολικό σωματικό λίπος μπορεί να επιβαρύνει την υγεία, τη σύνθεση του σώματος και την αθλητική σας απόδοση.

Απώλεια βάρους έναντι απώλειας λίπους

Πολλοί άνθρωποι λένε ότι θέλουν να χάσουν βάρος ενώ αυτό που πραγματικά θέλουν να κάνουν είναι να χάσουν λίπος. Ως αποτέλεσμα αυτής της προσέγγισης, ξεκινούν μία λανθασμένη πορεία. Ενώ γνωρίζουν το σωματικό τους βάρος, οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν πόσο από αυτό αποτελεί άπαχη μυϊκή μάζα και πόσο το ποσοστό σωματικού λίπους. Έτσι, για όσους θέλουν να ξεκινήσουν με μία σωστή προσέγγιση, μια βασική συμβουλή θα ήταν να σταματήσετε να ζυγίζεστε και να σταματήσετε να επικεντρώνεστε στους αριθμούς της ζυγαριάς

Η Ιεράρχηση των Ανθρωπίνων Αναγκών κατά τον Maslow

Ποιο είναι το κίνητρο της ανθρώπινης συμπεριφοράς; Σύμφωνα με τον ανθρωπιστή ψυχολόγο Abraham Maslow, οι δράσεις μας ωθούνται από κίνητρα με σκοπό να ικανοποιηθούν συγκεκριμένες ανάγκες. 

O Maslow σύστησε για πρώτη φορά την έννοια της ιεράρχησης των ανθρωπίνων αναγκών σε ερευνητική εργασία που δημοσιεύθηκε το 1943 με τίτλο «A Theory of Human Motivation» καθώς και του βιβλίου Μotivation and Personality που ακολούθησε. Η συγκεκριμένη ιεράρχηση υποδεικνύει ότι οι άνθρωποι κινητοποιούνται πρωτίστως στην ικανοποίηση των πλέον βασικών αναγκών προτού προχωρήσουν στην ικανοποίηση άλλων πιο σύνθετων αναγκών.

Η συγκεκριμένη ιεράρχηση απεικονίζεται συχνά με την μορφή πυραμίδας. Στα κατώτερα επίπεδα της πυραμίδας συνομαδώνονται οι βασικότερες ανθρώπινες ανάγκες, ενώ οι πιο σύνθετες ανάγκες εντοπίζονται στην κορυφή της πυραμίδας. 

Οι ανάγκες της βάσης της πυραμίδας του Maslow αποτελούν τις φυσιολογικές/βιολογικές ανθρώπινες ανάγκες, συμπεριλαμβάνοντας την ανάγκη για τροφή, νερό, ύπνο, και θέρμανση. Από την στιγμή που ικανοποιούνται οι συγκεκριμένες ανάγκες οι άνθρωποι κινούνται προς το επόμενο επίπεδο αναγκών, που συμπεριλαμβάνουν τις ανάγκες για ασφάλεια και προστασία.

Καθώς οι άνθρωποι κινούνται προς την κορυφή της πυραμίδας, οι ανάγκες καθίστανται ολοένα και περισσότερο ψυχολογικές και κοινωνικές. Η ανάγκη για αγάπη, φιλία και οικειότητα καθίσταται σημαντική, ενώ ανωτέρω η ανάγκη για προσωπική/κοινωνική αποδοχή και για αισθήματα επιτυχίας αποκτούν προτεραιότητα. Όπως και ο Carl Rogers, ο Maslow προσέδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην έννοια της αυτοπραγμάτωσης, που αποτελεί μία διαδικασία πλήρους ωρίμανσης και ανάπτυξης του ατόμου με στόχο να αξιοποιηθούν οι πλήρεις δυνατότητές του.

Υπάρχουν πέντε διαφορετικά επίπεδα στην ιεραρχική πυραμίδα των αναγκών του Maslow:

Φυσιολογικές/Βιολογικές Ανάγκες – Σε αυτές τις ανάγκες συγκαταλέγονται οι πλέον βασικές που είναι απαραίτητες για την επιβίωση, όπως η ανάγκη για νερό, αέρα, τροφή και ύπνο. Ο Maslow θεωρούσε ότι οι συγκεκριμένες ανάγκες αποτελούν τις πιο βασικές  στην ιεραρχία καθώς όλες οι ανάγκες καθίστανται δευτερευούσης σημασία αν δεν ικανοποιηθούν πρωτίστως οι συγκεκριμένες φυσιολογικές/βιολογικές ανάγκες.  

Ανάγκες Ασφάλειας   — Σε αυτές τις ανάγκες συμπεριλαμβάνονται η ανάγκη για ασφάλεια και προστασία. Οι ανάγκες ασφάλειας είναι σημαντικές για την επιβίωση, αν και δεν είναι τόσο «απαιτητικές» όσο οι φυσιολογικές/βιολογικές ανάγκες. Παραδείγματα των αναγκών ασφάλειας συμπεριλαμβάνουν την επιθυμία για σταθερή απασχόληση, φροντίδα υγείας, ασφαλέστερες κοινότητες/γειτονιές και ικανοποιητικό επίπεδο στέγης.

Κοινωνικές Ανάγκες/Ανάγκες Κοινωνικής Αποδοχής   Περιλαμβάνουν τις ανάγκες για την ικανοποίηση του αισθήματος του ανήκειν, της αγάπης και της οικειότητας/στοργής. Ο Maslow περιέγραψε αυτές τις ανάγκες ως λιγότερο βασικές από τις φυσιολογικές/βιολογικές και τις ανάγκες ασφάλειας. Σχέσεις όπως οι φιλίες, οι ρομαντικές σχέσεις, και οι οικογενειακές σχέσεις υποβοηθούν στην εκπλήρωση της ανάγκης για συντροφικότητα και αποδοχή, όπως και η συμμετοχή σε κοινωνικές, κοινοτικές ή/και θρησκευτικές ομάδες.

Ανάγκες Αυτοεκτίμησης – Έπειτα από την ικανοποίηση των τριών πρώτων επιπέδων αναγκών, οι ανάγκες αυτοεκτίμησης καθίστανται ολοένα και πιο σημαντικές. Αυτές περιλαμβάνουν όλα τα στοιχεία που έχουν αντίκτυπο στην αυτοεκτίμηση, την προσωπική αξία, την κοινωνική αναγνώριση και το αίσθημα επιτυχίας.

Ανάγκες Αυτοπραγμάτωσης – Αυτό είναι το υψηλότερο επίπεδο στην ιεράρχηση των αναγκών κατά τον Abraham Maslow. Η αυτοπραγμάτωση οδηγεί στην αυτοαντίληψη σχετικά με τις προσωπικές δυνατότητες, στην υψηλή προτεραιότητα που τίθεται στην προσωπική ανάπτυξη και στο έντονο ενδιαφέρον για την εκπλήρωση των δυνατοτήτων και ικανοτήτων του ατόμου.

*Αυτοπραγμάτωση (η): Η πραγματοποίηση των πνευματικών, ψυχικών και σωματικών δυνατοτήτων του ανθρώπου, καθώς και η αίσθηση της πληρότητας (εσωτερικής ισορροπίας)  που αυτή συνεπάγεται /  η ανάγκη του ατόμου να φθάσει στο μέγιστο δυναμικό του, μέσω της πλήρους δυνατής ανάπτυξης των προσωπικών ικανοτήτων

Ο Μάσλοου πίστευε,  πως ένα από τα βασικά κωλύματα ομαλής ανάληψης στην πυραμίδα αποτελεί η εκπαίδευση η οποία δυστυχώς όχι μόνο δεν βοηθά αλλά πολλές φορές και αναστέλει την αυτοπραγμάτωση. Μάλιστα ο Μάσλοου κάνει κάποιες συγκεκριμένες προτάσεις στους εκπαιδευτικούς:

1. Πρέπει να διδάσκουμε τους ανθρώπους να είναι αυθεντικοί, να έχουν επίγνωση του εσωτερικού εαυτού τους και να ακούν τις φωνές των συναισθημάτων τους.

2. Πρέπει να διδάσκουμε τους ανθρώπους να υπερβαίνουν τα πολιτισμικά όρια τους και να γίνονται πολίτες του κόσμου (αυτό είχε πεί και ο Σωκράτης -Δεν είμαι Αθηναίος, δεν είμαι Έλληνας, είμαι πολίτης του κόσμου).

3. Πρέπει να βοηθάμε τους ανθρώπους να ανακαλύψουν την φωνή τους στην ζωή, το κάλεσμα, τo πεπρωμένο και την μοίρα τους. Αυτό ειδικότερα επικεντρώνεται στο να βρει κανείς την κατάλληλη καριέρα και σύντροφο στην ζωή.

4. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους πως η ζωή είναι πολύτιμη, ότι υπάρχει χαρά που μπορεί να βρεθεί στην ζωή, και αν οι άνθρωποι είναι ανοιχτοί να δουν το καλό και την χαρά σε κάθε κατάσταση, αυτό δίνει αξία στην ίδια την ζωή.

5. Πρέπει να δεχτούμε κάθε άτομο όπως αυτή ή αυτός πραγματικά είναι και να βοηθήσουμε το άτομο να ανακαλύψει την εσωτερική του φύση. Από την πραγματική γνώση των κλίσεων και των περιορισμών μπορούμε να μάθουμε τι να χτίσουμε και ποιές δυνατότητες ήδη υπάρχουν εκεί. 

6. Πρέπει να σιγουρευτούμε πως οι βασικές ανάγκες του ατόμου θα ικανοποιηθούν. Αυτό περιλαμβάνει την ανάγκη της ασφάλειας, του να ανήκεις και την εκτίμηση.

7. Πρέπει να αναζωογονήσουμε την συνείδηση, να διδάξουμε το άτομο να εκτιμά την ομορφιά και τα άλλα καλά πράγματα στην φύση και στην ζωή.

8. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους ότι ο έλεγχος είναι κάτι καλό και η απόλυτη παράδοση στις παρορμήσεις κάτι κακό. Χρειάζεται έλεγχος για να βελτιώσεις την ποιότητα ζωής σε όλα τα επίπεδα.

9. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους να παραβλέπουν τα ασήμαντα ζητήματα στην ζωή και να καταπιάνονται με τα σοβαρά. Αυτά είναι τα ζητήματα αδικίας, πόνου, δοκιμασίας, και θανάτου.

10. Πρέπει να διδάξουμε τους ανθρώπους να μπορούν να διαλέγουν με επιτυχία. Πρέπει να ασκείται κανείς στο να κάνει καλές επιλογές.

Άν λοιπόν η εκπαίδευση που λαμβάνουμε μέσα από την οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον καθώς και το σχολείο εμπεριέχει τα παραπάνω το άτομο έχει πολλές πιθανότητες να είναι ηθικό, δημιουργικό και να επικεντρώνει την ζωή και την ύπαρξη του στις ανάγκες της κορυφής της πυραμίδας. 
Και αν όχι;

Ο αγώνας ίσως να είναι πιο σκληρός και δύσκολος, η ανάβαση αργή και το κατρακύλημα πιο συχνό. 

Γιαγμουρίδης Φάνης

Ένας απλός πολίτης του κράτους τούτου

Να μπαίνεις στη θέση του άλλου

photo_5603_850621

Σήμερα θα μιλήσουμε για μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ταυτόχρονα πολύπλοκη έννοια, τη λεγόμενη «ενσυναίσθηση». Ο όρος αυτός αναφέρεται στην ικανότητα του ατόμου να ταυτίζεται συναισθηματικά με την ψυχική κατάσταση ενός άλλου ατόμου και κατ’ επέκταση να κατανοεί τα κίνητρα και τη συμπεριφορά του. Πρόκειται ουσιαστικά για τη δυνατότητα να βιώνει κανείς τα γεγονότα απ’ την οπτική γωνιά του άλλου, χωρίς παράλληλα να «χάνει» τον εαυτό του, αλλοιώνοντας την προσωπική του κρίση.

Κάτι που σίγουρα έχει συμβεί και συχνά συμβαίνει σε όλους μας είναι όταν ένα κοντινό μας πρόσωπο μοιράζεται μαζί μας ένα πρόβλημά του, να δίνουμε απαντήσεις τύπου: «Έλα μωρέ, σιγά το πράγμα! Πώς κάνεις έτσι;» ή «Εντάξει, μην το παίρνεις τόσο κατάκαρδα». Οι απαντήσεις τέτοιου είδους κάθε άλλο παρά βοηθητικές είναι.

Κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός, επομένως βιώνει όλα όσα του συμβαίνουν με τρόπο διαφορετικό από τους υπόλοιπους. Αυτό σημαίνει ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τα γεγονότα όλοι με τον ίδιο τρόπο και σε αυτή ακριβώς τη διαφορετικότητα οφείλουμε να δείξουμε σεβασμό κι αποδοχή. Οφείλουμε να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση του άλλου και να αναγνωρίσουμε την οπτική του γωνία ως τη δική του αλήθεια και να την αποδεχτούμε, χωρίς απαραίτητα να την ενστερνιστούμε.

Οι προαναφερθείσες απαντήσεις αποτελούν δείγμα κριτικής, κάτι που θα πρέπει ν’ αποφεύγεται, όσο κι αν οι περισσότεροι από μας την απολαμβάνουν, ακόμα κι ασυναίσθητα. Εδώ που τα λέμε, σε ποιον αρέσει να κρίνεται γι ‘αυτά που νιώθει; Ίσα – ίσα θα ήταν καλύτερο ν’ αναγνωρίσουμε και να εκτιμήσουμε το γεγονός ότι ο άνθρωπος που βρίσκεται αυτή τη στιγμή απέναντί μας τολμά να μας ανοιχτεί και να εκφράσει με τον οποιονδήποτε τρόπο τα συναισθήματά του, παρά να τα κρίνουμε είτε ως παράλογα είτε ως άνευ σημασίας.

Επίσης, κάτι άλλο που τείνουμε συχνά να κάνουμε σε μια προσπάθεια να βοηθήσουμε τους γύρω μας είναι να τους χρυσώνουμε το χάπι. Επιθυμώντας να τους περάσουμε λίγη αισιοδοξία, χρησιμοποιούμε φράσεις όπως: «Δεν πειράζει, όλα καλά θα πάνε» ή «Όλα περνάνε» κι εκείνες τις κλασικές που ξεκινούν με το «τουλάχιστον».  Για παράδειγμα: «Οι υπερωρίες στη δουλεία μ’ έχουν εξαντλήσει!». Απάντηση: «Τουλάχιστον έχεις δουλειά». Μας υποχρέωσες, φίλε.

Οι άνθρωποί μας δεν έχουν ανάγκη ούτε τη συμπάθεια ούτε την κριτική μας. Το μόνο που χρειάζονται είναι να νιώσουν ότι είμαστε εκεί γι’ αυτούς και πρόθυμοι να τους κατανοήσουμε. Κι οι άνθρωποι που στις διαπροσωπικές τους σχέσεις επιλέγουν το δρόμο της ενσυναίσθησης είναι πραγματικά γενναίοι, γιατί στην ουσία ο μόνος τρόπος να συνδεθείς με τον άλλο, προκειμένου να κατανοήσεις πώς αισθάνεται είναι να επανασυνδεθείς με μια δικιά σου προηγούμενη εμπειρία που να σχετίζεται με το συγκεκριμένο συναίσθημα κι αυτό σε καθιστά κατά κάποιον τρόπο ευάλωτο.

Ελάχιστοι άνθρωποι θα έμπαιναν στη διαδικασία να αναβιώσουν ένα συναίσθημα, το οποίο συνήθως δεν είναι ευχάριστο, ώστε να μπορέσουν να αιτιολογήσουν την αντίδραση του προσώπου που έχουν απέναντί τους.

Η ενσυναίσθηση καλλιεργεί τον αμοιβαίο σεβασμό, την αλληλοκατανόηση και την εμπιστοσύνη. Συντείνει στη μείωση των εντάσεων και τη σύσφιξη των σχέσεων. Ενθαρρύνει την έκφραση των συναισθημάτων, καθώς και την ανεκτικότητα στο διαφορετικό, ακόμα κι όταν οι απόψεις των άλλων δε συμπίπτουν με τις δικές μας.

Επομένως, πόσο πιο όμορφες κι υγιείς θα ήταν οι ανθρώπινες σχέσεις εάν βάζαμε τους εαυτούς μας λιγάκι πιο συχνά στη θέση των άλλων; Αν προσπαθούσαμε να δούμε τα πράγματα όπως τα βλέπουν αυτοί; Αν ακούγαμε ό,τι ακούν εκείνοι; Πόσο θα άλλαζε η συμπεριφορά μας απέναντι στους γύρω μας αν ξέραμε τι πραγματικά περνούν; Αν ήμασταν λιγότερο εγωιστές και περισσότερο ανοιχτόμυαλοι;

Μερικές φορές, λοιπόν, καλό θα ήταν ν’ αφήνουμε κατά μέρους τις συμβουλές και την απολυτότητα και να δίνουμε στους ανθρώπους γύρω μας να καταλάβουν πως δεν είναι μόνοι τους σε ό,τι περνάνε. Πως ό,τι κι αν γίνει θα είμαστε κάπου εκεί να τους σηκώσουμε και να τους στηρίξουμε, όταν αισθάνονται ότι τα δικά τους πόδια δεν είναι αρκετά δυνατά για να τους στηρίξουν.

πηγή :Δάφνη Μαυρίδου

Η ζωή πρέπει να αξιοποιείται

fileds_france2

 

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά ,πως η ζωή μου είναι μία; Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Ν’ αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις δια
κοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές. Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.
Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.

Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους. Σ’ εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται. Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους. Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.

Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά. Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα. Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς. Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω. Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους. Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους. Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ. Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν. Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα ‘ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.

Που λέω ναι, επιλέγοντας το όχι και που πρέπει να πω άμεσα όχι επιλέγοντας το ναι.

Προβληματισμός είναι η λέξη που μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς όταν θέλει ευγενικά να περιγράψει την κατάσταση που επικρατεί την τελευταία εβδομάδα μετά την ανακοίνωση του δημοψηφισματος από το πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Στην πραγματικότητα όμως δεν πρόκειται για προβληματισμό μιας και αυτό θα ήταν υγιές να υπάρχει, αυτό που χαρακτηρίζει την κατάσταση είναι η λέξη διχασμός.Οι ιθύνοντες έριξαν στον λαό το καρότο της “αγάπης για την πατρίδα” και μαστιγώνουν με το μαστίγιο του “ως εδώ, δεν πάει άλλο” τον γάιδαρο (λαός) για να τον φτάσουν μέχρι την κάλπη της Κυριακής. Καλούμαστε να επιλέξουμε σε ένα ανύπαρκτο ερώτημα αλλά αυτό δεν απασχόλησε κανέναν (!) καλούμαστε να πούμε ναι ή όχι σε ένα ερώτημα που δεν έχει υπόσταση, μιας και την στιγμή που η Ελλάδα έγινε ληξιπρόθεσμη στους δανειστές της, οι τελευταίοι δήλωσαν ξεκάθαρα και σε όλους τους τόνους πως θα υπάρξει πρόταση εκ νέου μετά την ψήφο του λαού.Πολύς κόσμος έχει απλουστεύσει το ερώτημα του δημοψηφίσματος το οποίο είναι αυτό

Dimopsifisma28615sk

σε κάτι πιο απλό όπως το “δέχεσαι τα μέτρα των δανειστών ;”  Η απάντηση που αυτομάτως έρχεται στο νου του καθένα έπειτα από επτά σχεδόν χρόνια υφεσιακής πολιτικής είναι όχι .

Ας δούμε όμως λέγοντας όχι που λέμε ναι και να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ως υπουργός Οικονομικών, ήταν αυτός που πήρε την απόφαση να προχωρήσει στο PSI και να εντάξει τη διαδικασία στο Αγγλικό Δίκαιο, υποθηκεύοντας την ανεξαρτησία της χώρας και τα περιουσιακά της στοιχεία (έσοδα από ενέργεια, αποθέματα χρυσού, πλουτοπαραγωγικές πηγές) παρά τις αντίθετες προτάσεις της αμερικανικής εταιρείας συμβούλου, που προσέλαβε και πλήρωσε για να εξασφαλίσει τα ελληνικά συμφέροντα. Όταν λέμε Αγγλικό δίκαιο στην ουσία αναφερόμαστε στις δανειακές συμβάσεις των μνημονίων που είναι σε ισχύ αυτή την στιγμή, των δανείων δηλαδή που πληρώναμε μέχρι και τελευταία, πριν γίνουμε ληξιπρόθεσμοι  παίρνοντας καινούργια δάνεια ξανά και ξανά. Το κακό με το Αγγλικό δίκαιο είναι πως είναι το μοναδικό στο κόσμο που είναι υπέρ του δανειστή !!

Συγκεκριμένα :

Αγγλικό δίκαιο: Το αγγλικό δίκαιο αντιμετωπίζει κάθε συμβατική υποχρέωση ως περίπτωση εγγυοδοτικής ευθύνης, σύμφωνα με την οποία ο οφειλέτης ευθύνεται για κάθε παράβαση της (breach of contract). Αυτό εξηγεί πολλές διαφορές σε σχέση με τα ηπειρωτικά δίκαια. Έτσι, στο αγγλικό δίκαιο είναι αδιάφορη η μορφή της εκάστοτε παράβασης της ενοχής (π.χ. αδυναμία, υπερημερία, πλημμελής εκπλήρωση), καθώς κάθε περίπτωση μη εκπλήρωσης αντιμετωπίζεται ως παράβαση όσων υποσχέθηκε ο οφειλέτης.

Όπως και σε κάθε ιδιώτη όταν βγαίνει ληξιπρόθεσμος στο δάνειο του και του κάνει απαιτητά η τράπεζα το σύνολο των χρημάτων που δανείστηκε, έτσι και οι δανειστές μας εφόσον αρνηθούμε να δεχτούμε τα μέτρα τους ψηφίζοντας όχι στο πανελλαδικό δημοψήφισμα, μπορούν άμεσα να κάνουν απαιτητά τα χρήματα τους (130 δισ) και επειδή φυσικά δεν έχουμε να τους τα δώσουμε, θα ενεργοποιηθούν άμεσα οι δανειακές συμβάσεις οι οποίες υπάγονται στο Αγγλικό δίκαιο και θα μας τα πάρουν όλα (!)

Παρά τον εφησυχασμό που καλλιεργεί η κυβέρνηση ισχυριζόμενη πως οι δανειστές «τρέμουν» την πτώχευση μέλους της ευρωζώνης,  το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητος (EFSF) πάτησε το «κουμπί» της χρεοκοπίας της και αξιώνει την αποπληρωμή ολόκληρου του ποσού των 130 δισ. ευρώ που του οφείλει η χώρα μας.
Σύμφωνα με στελέχη του Γενικού Λογιστηρίου και των τραπεζών, η εξέλιξη αυτή φέρνει πιο κοντά την πτώχευση και απειλεί να συμπαρασύρει σε ολική καταστροφή δημόσιο, ιδιώτες, τράπεζες και ασφαλιστικά ταμεία που κατέχουν ελληνικά ομόλογα,  προκαλώντας ντόμινο κατάρρευσης και έξοδο της χώρας από το ευρώ.

Ψηφίζοντας όχι λοιπόν, λέμε ναι στην εκμετάλλευση της υποθήκης της ανεξαρτησία της χώρας και των περιουσιακών της στοιχείων (έσοδα από ενέργεια, αποθέματα χρυσού, πλουτοπαραγωγικές πηγές).

Πάμε να δούμε το ναι τώρα. Εδώ τα πράγματα είναι περισσότερο απλά, λέγοντας ναι σε ένα ερώτημα που πλέον δεν ισχύει, οι δανειστές παίρνουν στα χέρια τους μία λευκή επιταγή.Έχουν ένα ναι, θέτοντας  εν συνεχεία το ερώτημα μετά την απάντηση μας, το οποίο ερώτημα θα είναι ένα σύνολο μέτρων πολλών δις ευρώ ύφεσης.Στην πραγματικότητα αυτό σημαίνει μέτρα, σκληρά μέτρα!

Όμως  με αυτό το ναι,  λέμε στην πραγματικότητα όχι στην παραχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, όχι στην εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας από ξένες δυνάμεις. Λέμε όχι στο πάρσιμο της χώρας χωρίς φυσικό πόλεμο. Αν θέλουμε να αγωνιστούμε για την πατρίδα μας όπως συχνά λέγεται τελευταία πρέπει να τα σκεφτούμε όλα τα παραπάνω πολύ πριν την αυριανή ημέρα, ξανά και ξανά !!!

Πολλοί λένε “θα είναι δύσκολα στην αρχή, μετά θα είναι καλύτερα”, όμως όχι, δεν θα είναι.

Είναι τόσο καλά οργανωμένο που συμβαίνει το εξής. Όλοι είναι μαζί !  Οι σάπιοι τόσα χρόνια πολιτικοί υποστηρίζουν το ναι για να οδηγήσουν αντιδραστικά τον κόσμο στο όχι. Επίσης οι φρέσκοι και καλά επαναστάτες τοποθετούνται υπέρ του όχι για να μαζέψουν τους υπόλοιπους του κόσμου.Στην πραγματικότητα εκτεταμένα και εντεταγμένα προωθούν το οχι όλοι τους!!!! Θέλουν να παρθεί η κυριαρχία, απίστευτα πράγματα.Το ναι στην πραγματικότητα δεν λύνει φυσικά τα οικονομικά προβλήματα, αλλά με αυτό κρατάμε την πατρίδα στα χέρια μας.

Πρέπει με κάθε τρόπο να μην επιτρέψουμε να κάνουν απαιτητά τα (επαχθές) χρέη μας , να κερδίσουμε χρόνο, να κρατήσουμε την Ελλάδα στους Έλληνες και εκεί να δώσουμε τον πραγματικό αγώνα. Εκεί να ενωθούμε, ΟΛΟΙ και να αναζητήσουμε ανθρώπους που ενδιαφέρονται πραγματικά για την ώρα που θα καθαρίσει όλο το πολιτικό σύστημα, εκεί πρέπει όλοι να δώσουν την προσωπική τους μάχη για βελτίωση του εαυτού τους, όραμα υπάρχει, άνθρωποι υπάρχουν, διάθεση πρέπει να υπάρξει ! Το δύσκολο θα είναι αυτός ο αγώνας, ο πραγματικός!

Να υπάρχουν τα μέτρα τους αλλά εμείς να γινόμαστε ένα.

Ψηφίζοντας ναι λοιπόν λέμε ναι στην Ελλάδα.

Παραθέτω όλες τις πηγές, γνωρίζω πως θα υπάρξουν σχόλια, αυτό όμως είναι κάτι που δεν με αφορά.

Καλή ψήφο !

Οι Δανειακές Συμβάσεις που συνήψε η Ελλάδα κατά την περίοδο 2010-2012

Το ψηφοδέλτιο του δημοψηφίσματος

Το Αγγλικό Δίκαιο

EFSF και κατασχετήριο

Ο Βενιζέλος καταδίκασε τη χώρα στο αγγλικό Δίκαιο, ενώ είχαν βρει λύση οι Αμερικανοί

Γιαγμουρίδης Φάνης, ένας απλός πολίτης του κράτους τούτου.

ΠΩΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΑΠΟΡΡΙΨΗ ΟΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Όλοι κάποτε στη ζωή μας περνάμε την εμπειρία της άρνησης από τους άλλους ανθρώπους: προσδοκίες που μένουν ανεκπλήρωτες, εγκατάλειψη από τον/την σύντροφο, ένας παλιός φίλος που σταματάει να μας μιλάει, κάποιο μέλος της οικογένειας που κόβει κάθε σχέση μαζί μας, η τράπεζα που δεν εγκρίνει το δάνειο που θέλουμε να πάρουμε, ο εκδότης που αρνείται να δημοσιεύσει το βιβλίο μας, ο/η πρώην μας που μόλις ξαναπαντρεύτηκε, μια δουλειά που επιδιώκαμε αλλά τελικά δεν πήραμε ή μια απόλυση…Ο κατάλογος με τις απορρίψεις είναι τεράστιος.
Όταν καταφέρετε να πιστέψετε ότι τα πάντα στη ζωή αποτελούν μέρος ενός μεγαλύτερου σχεδίου, θα δείτε ότι η απόρριψη στην πραγματικότητα σας προστατεύει.
Τριάντα λογοτεχνικά πρακτορεία με απέρριψαν πριν καταφέρω να υπογράψω μια σύμβαση για το επόμενο βιβλίο μου. Σαράντα εκδότες απέρριψαν το ίδιο το βιβλίο μου. Αλλά τελικά κατάφερα να συνεργαστώ με τον «Penguin Random House», έναν από τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους στον κόσμο.
Θα μπορούσα να έχω αφήσει όλη αυτή την απόρριψη να πληγώσει το εγώ μου ή θα μπορούσα να καταλάβω ότι τα πάντα γίνονται σε συγκεκριμένο χρόνο και τόπο. Επέλεξα λοιπόν το δεύτερο.
Οι πιο ευτυχισμένοι και πιο υγιείς άνθρωποι στον κόσμο εκλαμβάνουν την απόρριψη με μια δόση σκεπτικισμού. Και παραθέτω ορισμένα παραδείγματα:
Ο Walt Disney απολύθηκε από την εφημερίδα «Kansas City Star» το 1919 γιατί «του έλειπε η φαντασία και δεν είχε καλές ιδέες». Η Oprah Winfrey απολύθηκε από το βραδινό δελτίο ειδήσεων του καναλιού «WJZ-TV» της Βαλτιμόρης, επειδή δεν μπορούσε να διαχωρίσει τα δικά της συναισθήματα από τις ειδήσεις.
Όταν η Marilyn Monroe ξεκίνησε την καριέρα της ως μοντέλο και ηθοποιός, της είπαν ότι θα ήταν προτιμότερο να γίνει γραμματέας. Ο μάνατζερ του Elvis Presley ύστερα από μια συναυλία του στο Νάσβιλ στις αρχές της καριέρας του, του είπε ότι θα ήταν καλύτερο να επιστρέψει στην προηγούμενη δουλειά του ως οδηγός φορτηγών στο Μέμφις.
Η απόρριψη αποτελεί μέρος της ζωής. Μπορείτε να μάθετε να διαχειρίζεστε την απόρριψη με αξιοπρέπεια και ευκολία, να παραμείνετε ανεπηρέαστοι και να προχωρήσετε μπροστά με αυτοπεποίθηση.
Παρακάτω περιγράφονται 3 αλήθειες που οι χαρούμενοι άνθρωποι εφαρμόζουν όταν βιώνουν την απόρριψη.
1. Η ζωή παραμένει ίδια.
O Jack Canfield μιλά για την απόρριψη στο βιβλίο του «The Success Principles». Τίποτα δεν αλλάζει όταν κάποιος σας απορρίπτει. Σκεφτείτε το: αν το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ σας απορρίψει, θα περάσετε ολόκληρη τη ζωή σας χωρίς να σπουδάσετε στο Χάρβαρντ. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζετε πώς να το χειριστείτε. Οι προσδοκίες που έχουμε είναι εκείνες που μας πληγώνουν. Μπορείτε να χειριστείτε την απόρριψη πιο αποτελεσματικά διαχωρίζοντας τις προσδοκίες σας από το αποτέλεσμα. Και όταν ακούτε το «όχι», να ξέρετε ότι τίποτα δεν αλλάζει πραγματικά στη ζωή σας.
2. Η απόρριψη αποτελεί προστασία.
Κάθε φορά που μου λεν «όχι», εγώ η ίδια υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι είμαι προστατευμένη. Το σύμπαν καταστρώνει ένα σχέδιο μεγαλύτερο από το δικό σας και ξέρει τι είναι καλύτερο για σας. Μπορεί εσείς να θεωρείτε ότι η συγκεκριμένη δουλειά ήταν η τέλεια λύση, αλλά το να μην προσληφθείτε τελικά ίσως είναι το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσε να σας συμβεί. Ο μελλοντικός σας εαυτός θα σας καθοδηγήσει. Εμπιστευτείτε τη διαδικασία και μην λαμβάνετε κάθε απόρριψη προσωπικά. Αντιθέτως, πιστέψτε ότι είστε προστατευμένοι.
3. Υιοθετήστε την αντίληψη «αν δεν μου συμβεί αυτό, θα μου συμβεί κάτι καλύτερο».
Επαναλαμβάνω συνεχώς αυτή τη φράση κάθε φορά που δέχομαι μια απόρριψη. Η μαγεία του να έχετε μια πιο ολοκληρωμένη ζωή έγκειται στο να γνωρίζετε ότι το σωστό πράγμα γίνεται στη σωστή στιγμή. Η τέλεια σχέση, η σωστή δουλειά, τα χρήματα που θέλετε, όλα βρίσκονται καθ’ οδόν. Έτσι, αν έχετε λάβει ορισμένες αρνητικές απαντήσεις, όταν τα πράγματα γίνουν όπως τα θέλετε να ξέρετε ότι αξίζει τον κόπο. Το καλύτερο θα έρθει σε σας σύντομα.
Στη δική σας περίπτωση λοιπόν, πότε η απόρριψη αποδείχτηκε ότι τελικά σας βγήκε σε καλό;
Άρθρο της συγγραφέως Shannon Kaiser

Ο φόβος φυλάει τα έρμα

Φωτογραφία: Δημήτρης Συμεωνίδης

Φωτογραφία: Δημήτρης Συμεωνίδης

Οι φόβοι μας είναι στο βαλιτσάκι μας μέσα και είναι στο χέρι μας πόσο χώρο θα τους δώσουμε.

Αυτό που φοβόμουν πάντα πιο πολύ ήταν οι φόβοι μου.

Φοβάμαι να φοβάμαι τους φόβους μου, μην τους φοβηθώ τόσο που μου που κλέψουν την ελευθερία μου, μην μου κλέψουν στιγμές και ανάσες από την ζωή μου.

 

Και ενώ μια σκέψη μπορεί να τους ηρεμήσει, μια ψύχραιμη σκέψη που χωράει σε ένα « ε και;» και ένα «Για όλα υπάρχει λύση αν προκύψει κάτι» ή ένα «αφού μπόρεσαν άλλοι, μπορώ να προσπαθήσω  και εγώ», υπάρχουν φορές που οι φόβοι με φοβίζουν. Με ακινητοποιούν.

Αυτούς τους φόβους κάθε μέρα προσπαθώ να νικήσω. Αυτούς που θα σε φέρουν πιο κοντά στην πραγματικότητα, στην ουσία.
Αυτό που δεν φοβάσαι μην χαθείς, γιατί θα βρεθείς κάπου αλλού.
Δεν φοβάσαι να περάσεις τα όρια, θα ανακαλύψεις νέα εδάφη.
Δεν φοβάσαι να μείνεις ακούνητος, θα απολαύσεις την σταθερότητα.
Δεν φοβάσαι τα βράδια, γιατί έχεις τα αστέρια ταβάνι.

Το γκρίζο πάντα με φόβιζε, όλες οι φωτογραφίες μου είναι με έντονα χρώματα. Με μελαγχολούσε.

Όμως ξέρεις κάπου διάβαζα τις προάλλες ότι και αυτό το κακόμοιρο χρώμα είναι. Και είναι αλήθεια το γκρίζο έχει την ομορφιά του. Να βλέπεις πάλι το φοβάμαι. Μα γιατί αποφεύγω να αγαπήσω τους φόβους μου? Ναι! Πρέπει να τους αγαπήσω.

Αν θες να ελευθερωθείς πρέπει να αγαπήσεις τους φόβους σου.Οι φόβοι είναι δικοί μας, είναι κομμάτια μας και αν τους αγαπήσεις θα γίνουν τα δημιουργικά σου κομμάτια.

Κάποιοι θα είναι εκεί κάθε μέρα, κάποιους θα τους αγκαλιά-ζεις και κάποιοι θα περπατούν στο απέναντι πεζοδρόμιο. Αλλά θα είναι εκεί. Αγάπησε τους.

Στο κάτω κάτω οι φόβοι είναι οι εμπειρίες αυτές που είχες από τότε που θυμάσαι και από τότε που δεν υπήρχες.

Οι φόβοι είναι δικοί σου. Μην προσπαθείς να φτάσεις χωρίς αυτούς πουθενά. Σε κανένα όριο, σε κανένα σημείο ή στόχο. Φτάσε με αυτούς και απλά στο τέλος χαμογέλασε τους. Ακόμα μαζί σου θα είναι, στο απέναντι πεζοδρόμιο, μπορείς  να τους βλέπεις μπορεί και όχι. Ότι επιλέξεις. Στο ίδιο ταξίδι θα είναι συντροφιά σου, όμως πια θα το ξέρεις.

Θα ξέρεις ότι έχουν όνομα. Το όνομα που τους έχεις δώσει εσύ. Θα ξέρεις ότι σε ακολουθούν για να σε προστατέψουν γιατί εσύ τους το έχεις ζητήσει, εσύ τους το επιτρέπεις για όσο θες.

Στο τέλος της ιστορίας οι φόβοι μας είναι στο βαλιτσάκι μας μέσα και είναι στο χέρι μας πόσο χώρο θα τους δώσουμε.
it’ a matter of choice:

Αν μαζί τους θα ανοίγω νέους δρόμους και θα ανακαλύπτουμε νέους ορίζοντες ή αν θα επιτρέψω να μας κλείνουν μέσα σε στενά όρια και θα μαζί να μεγαλώνουμε μέσα σε στεγανά.

Πηγή :http://www.thessalonikiartsandculture.gr