Ο άνθρωπος θα κινείται πάντοτε με βάση τα συναισθήματά του & εκεί πρέπει να στοχεύει το branding strategy

pexels-photo-533446

Τι ρόλο παίζουν τα social media;

Αν σκεφτούμε ότι ο μέσος νέος αφιερώνει πάνω από 2 ώρες τη μέρα στα Social media, τότε ο ρόλος τους είναι καταλυτικός στο σύγχρονο marketing & business. Έχουν αλλάξει ριζικά τον τρόπο που στοχεύουν οι εταιρίες το κοινό τους, τον τρόπο παραγωγής και διάχυσης περιεχομένου, την διαδικασία επιρροής μιας αγοράς και το customer care. Υπάρχουν εταιρείες που ενώ έχουν λίγους πόρους και budget, καταφέρνουν με την έξυπνη χρήση των social media να μεγαλώνουν διαρκώς. Θα κερδίσουν τα brands που αφενός θα καταφέρουν να είναι πολύ δημιουργικά, σεβόμενα παράλληλα των καταναλωτή.

Σε πρόσφατη μελέτη, το scrolling που κάνει ένας μέσος νέος στο κινητό του ετησίως είναι 8km, φανταστείτε τι attention distraction έχει πλέον.

οι πετυχημένοι σύγχρονοι marketers έχουν τα εξής χαρακτηριστικά:

 

  • Σκέφτονται ως revenue generators, δεν κανουν marketing απλά για το marketing.
  • Είναι creative on going storytellers και δεν μένουν μόνο στην κλασική δημιουργία «καμπανιών».
  • Αναζητούν συνεχώς να καταλάβουν πως αλλάζουν οι πελάτες τους, συγκεντρώνουν insights από κάθε δυνατή πηγή και προσαρμόζουν την στρατηγική τους.
  • Αντιλαμβάνονται το ρόλο της τεχνολογίας και της δίνουν το ρόλο που της αναλογεί στο μίγμα του Activation.
  • Χρησιμοποιούν data & experimentation στην δουλειά τους, είναι περισσότερο “engineers” σε σχέση με το παρελθόν γιατί απλά ο κόσμος μας πλέον το επιτάσσει.

Μέρος απο συνεντευξη  του Νίκου Βαρβαδούκα, Chief Omnichannel Officer της Cosmos Sport, στο epixeiro.gr

Γιαγμουρίδης Φάνης

 

 

 

 

Advertisements

Στις ανθρώπινες σχέσεις ισχύει ότι 1 + 1 = 3

Αν για κάτι φημίζονται τα μαθηματικά είναι για την ακρίβεια και την «αλήθεια» τους. Στον κόσμο των μαθηματικών δεν υπάρχει χώρος για ασάφειες και παρερμηνείες. Και παρόλο που αυτά βρίσκουν καθολική εφαρμογή σε πολλούς τομείς της καθημερινότητας μας, υπάρχουν κάποιοι τομείς που δείχνουν να αψηφούν την δύναμη τους και να αμφισβητούν την αλήθεια τους. Ένας από αυτούς τους τομείς είναι και αυτός των ανθρώπινων σχέσεων και συγκεκριμένα της επίλυσης των προβλημάτων.

Είτε αναφερόμαστε στην προσωπική μας ζωή, είτε στην επαγγελματική είναι σίγουρο ότι ασχέτως το πόσο καλή είναι η σχέση μας με τους άλλους, κάποια δεδομένη στιγμή θα προκύψουν εντάσεις και διαφωνίες. Σε μια τέτοια διαφωνία κάθε πλευρά θα προσπαθήσει να υπερασπιστεί την αλήθεια της, καθώς σύμφωνα με την άποψη της είναι αυτή που έχει τελικά το δίκαιο.

Δεν είναι λίγες οι φορές που η όλη διαδικασία καταλήγει σε μια «οχλαγωγία» καθώς ο συνομιλητής μας παραθέτει το αντεπιχείρημα του πριν καν προλάβουμε να ολοκληρώσουμε τη σκέψη μας ,πιστεύοντας ότι με αυτά που έχει ακούσει, έχει καταλάβει τι θέλουμε να πούμε.

Το «μαζί» είναι πάντα μεγαλύτερο του αθροίσματος των 2 επιμέρους «εγώ»
normal_1434343502-synergy_cropped_w1024

Στις καλύτερες των περιπτώσεων ο συνομιλητής μας, μας δίνει το χώρο και το χρόνο να εκφράσουμε τις απόψεις μας, αλλά στην ουσία δε μας ακούει πραγματικά, γιατί καθώς εμείς τεκμηριώνουμε την άποψη μας εκείνος σκέφτεται τι ακριβώς θα απαντήσει μόλις εμείς ολοκληρώσουμε την σκέψη μας.

Όποια όμως και να είναι η ποιότητα της επικοινωνίας μας η κατάληξη περιλαμβάνει συνήθως τις παρακάτω 2 εναλλακτικές:

Η πρώτη εναλλακτική είναι η εξής:  Ή εμείς θα πείσουμε το συνομιλητή μας για το δίκιο μας ή αυτός θα πείσει εμάς. Και στις δύο όμως περιπτώσεις κάποιος είναι ο «νικητής» και κάποιος είναι ο «ηττημένος». Και εκεί είναι που υπάρχει το πρόβλημα. Μπορεί να καταφέραμε να «πείσουμε» τον άλλον να «συμφωνήσει» με την άποψη μας αλλά είμαστε σίγουροι ότι αυτό έγινε με την θέληση του;  Είμαστε σίγουροι ότι αυτή η «συμφωνία» θα έχει και την ανάλογη διάρκεια ή μόλις θα απομακρυνθούμε ο καθένας θα επιστρέψει στις απόψεις του;

Η δεύτερη εναλλακτική είναι τα επιχειρήματα και των 2 πλευρών να είναι τόσο αδιαμφισβήτητα ώστε στο τέλος να καταλήξουμε σε κάποιο είδος συμβιβασμού. Μπορεί σε σχέση με την «ολοκληρωτική» ήττα της 1ης εναλλακτικής ο συμβιβασμός να είναι καλύτερος, δεν παύει όμως να εμπεριέχει το στοιχείο της ήττας, έστω και αν αυτή έχει μοιραστεί ισομερώς αυτή τη φορά.

Αφού όμως και οι 2 παραπάνω εναλλακτικές αφήνουν όπως και να έχει κάποιο από τα 2 μέλη με το αίσθημα της ήττας πως μπορούμε να ξεπεράσουμε αυτό το εμπόδιο; Υπάρχει κάποιος άλλος τρόπος;

«Υπάρχει ένας τρόπος για την επίλυση των πιο δύσκολων προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε, ακόμα και εκείνων που φαίνονται αξεπέραστα. Υπάρχει μια διαδρομή που διαπερνά σχεδόν όλα τα διλήμματα της ζωής. Υπάρχει μια διέξοδος  προς τα εμπρός. Δεν είναι ο τρόπος σας, και δεν είναι ο τρόπος μου. Είναι ένας υψηλότερος τρόπος. Είναι ένας καλύτερος τρόπος από οποιονδήποτε έχουμε ποτέ σκεφτεί. Τον αποκαλώ 3η εναλλακτική λύση» , αναφέρει ο καθηγητής Dr Stephen R. Covey στο βιβλίο του «The 3rd Alternative» .

Δεν είναι ο τρόπος του ενός, ούτε του άλλο , είναι ο τρόπος τους και είναι ο τρόπος της συνέργειας.

Συνέργεια είναι ο τρόπος που προκύπτει αν και τα 2 μέρη είναι έτοιμα να απαντήσουν θετικά στην παρακάτω ερώτηση: «Είσαι πρόθυμος να κοιτάξουμε για μια 3η εναλλακτική λύση την οποία δεν έχουμε σκεφτεί ακόμα;» . Η συνέργεια δεν είναι το ίδιο με το συμβιβασμό καθώς στο συμβιβασμό, κάθε μέρος χάνει και κάτι. Η συνέργεια δε δίνει απλά λύση αλλά μεταμορφώνει την όλη διαδικασία και την μεταξύ τους σχέση.

Αν ανατρέξουμε στην ερμηνεία της συνέργειας θα δούμε ότι είναι η αλληλεπίδραση ή η συνεργασία δύο ή περισσοτέρων οργανισμών, ουσιών ή άλλων παραγόντων για να παράγουν ένα συνδυασμένο αποτέλεσμα μεγαλύτερο από το άθροισμα των επιμέρους αποτελεσμάτων τους.

Αν θέλουμε λοιπόν να βγαίνουμε πάντα κερδισμένοι μέσα από κάθε σχέση, συναναστροφή  ή διαμάχη, ακόμα και απέναντι σε «αλήθειες» όπως αυτές των μαθηματικών, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι αντί να επιλέγουμε το μοναχικό δρόμο του «εγώ» μας, να επιλέγουμε τη διαδρομή της συνέργειας, γιατί το «μαζί» είναι πάντα μεγαλύτερο του αθροίσματος των 2 επιμέρους «εγώ».

Θεράπων Φάκας Life & Business coach

Ο Ρόλος της Συναισθηματικής Νοημοσύνης στη Διαχείριση της Επιτυχίας του Αύριο

pexels-photo-175045

 

Η οικονομική κρίση έχει υποχρεώσει τους ηγέτες να ψάχνουν συνεχώς για νέους αποτελεσματικούς τρόπους έτσι ώστε να δημιουργήσουν ξανά ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ των ανθρώπων τους ενώ παράλληλα χρειάζεται να συμβάλλουν στα αποτελέσματα της επιχείρησης. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε τους λόγους που τα τελευταία χρόνια βρισκόμαστε σε οικονομική κρίση. Είτε μιλάμε για άτομα, είτε για επιχειρήσεις, είτε για κράτη, το πρώτο συστατικό ενός μηχανισμού εξεύρεσης λύσεων και διαχείρισης κρίσεων είναι το «γνώθι σ’αυτόν». Χωρίς αυτογνωσία κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τα λάθη του και τις αδυναμίες του και επομένως είναι αδύνατον να αλλάξει αυτό που κάνει λάθος, μια και θεωρεί ότι δεν φταίει αυτός! Το δεύτερο συστατικό ενός τετοιου μηχανισμού είναι η ικανότητα για προσαρμογή στο περιβάλλον. Χωρίς την ικανότητα της προσαρμοστικότητας η αυτογνωσία δεν αρκεί για να αλλάξουμε με επιτυχία.

 

Ποιά είναι λοιπόν τα πραγματικά αίτια της οικονομικής κρίσης; Όσο και αν ακούγεται αντιφατικό, η οικονομική κρίση δεν οφείλεται κατά κύριο λόγο σε οικονομικούς παράγοντες! Είναι το αποτέλεσμα μιας κρίσης της ηγεσίας μας (οικονομικής & πολιτικής) σε συδυασμό με μια κρίση αξιών (ατομισμός, διαφθορά, απληστία, αδιαφορία για τους άλλους). Όταν στα τέλη της δεκαετίας του 90 μια παράλογη ευφορία κατέκλυσε τις αγορές και τις ηγεσίες τους με μοναδικό σκοπό το βραχυπρόθεσμο κέρδος, είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια του ορθολογισμού αλλά και του αναλογισμού των συνεπειών της επόμενης ημέρας. Το καταστροφικό αυτό κοκτέιλ εξάρτησης (κάτι παρόμοιο με το πείραμα του «σκύλου του Παβλόφ») είχε την εξής μορφή που συνεχιζόταν αλόγιστα μέχρι τη κατάρευση μιας οικονομίας: μια πράξη συνδέεται με κάποια επιθυμητά αποτελέσματα και στη συνέχεια επαναλαμβάνουμε τη πράξη προσβλέποντας στα ίδια θετικά αποτελέσματα (πχ. χρηματιστήριο, τζόγος, κακοδιαχείριση πόρων δημοσίου, κακή χρήση αποθεματικών δημοσίων ταμείων, κλπ). Εννοείται, ότι οσοι συμμετείχαν στις συμπεριφορές αυτές δεν «ήθελαν να δουν» την πραγματικότητα (γιατι τότε, θα τους δημιουργούσε ηθικά διλήμματα), ούτε να «ξεβολευτούν», ούτε να αμφισβητήσουν τους υπόλοιπούς συνένοχους τους, ούτε να εμποδίσουν αυτή τη καταστροφική συμπεριφορά προς όφελος των λίγων!

 

Η ανθρώπινη λοιπόν συμπεριφορά της απληστίας εξηγεί κατά μεγάλο ποσοστό την οικονομική κρίση. Οι ηγεσίες (σε όλους τους τομείς) μέσα στο παραπάνω πλαίσιο διαφθοράς αδιαφόρησε για τα «κακά μαντάτα» και έβλεπε μόνο τα «καλά νέα» παρωτρύνωντας σε μερικές περιπτωσεις τους πολίτες να κάνουν το ίδιο δημιουργώντας ταυτόχρονα ένα ψευδές πλαίσιο ασφάλειας και ευημερίας χωρίς κόπο!

 

Το δεύτερο σκέλος της αυτοκαταστροφικής συμπεριφοράς των συμμετεχόντων στη κρίση ήταν η άρνηση της κάθε ηγεσίας να προσαρμοστεί στις αλλαγές του περιβάλλοντος και του παγκόσμιου ανταγωνισμού. Ο κόσμος μας έχει αλλάξει αρκετά τα τελευταία 20 χρόνια. Για παράδειγμα, η επικρατούσα «Γενιά Υ» (generation Y) σε πληθυσμό και συνολικό πλούτο σκέφτεται και λειτουργεί με τελειώς διαφορετικό τρόπο απο τη προηγούμενη «γενιά Χ»: χρησιμοποιεί περισσότερο το δεξιό ημισφαίριο του εγκεφάλου (συναισθήματα, συλλογικότητα, ισορροπία εργασιακής & προσωπική ζωης) για να πάρει αποφάσεις, παρά το αριστερό ημισφάιριο (κέντρο λογικής ανάλυσης, cost-benefit).  Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα ότι οι οργανισμοί και οι επιχειρήσεις πρέπει να προσανατολιστούν σε νέες συμπεριφορές και ανάγκες των ατόμων μιας κοινωνίας και οι ηγεσίες τους να αφουγκραστούν τα προβλήματά τους και τις ανησυχίες τους.

 

Η ηγεσία έχει να κάνει με το όραμα, τη δημιουργικότητα, την έμπνευση, την πρόκληση και τη διαχείριση της αλλαγής. Η Συναισθηματική Νοημοσύνη (emotional intelligence) μπορεί να βοηθήσει τον ηγέτη να κάνει πραγματικότητα αυτό που ονομάζουμε «ηγεσία κρίσης» και να βοηθήσει τις κοινωνίες και τις οικονομίες μας να αλλάξουν το κυρίαρχο μοντέλο συμπεριφοράς και να προσφέρουν το όραμα που λείπει εν μέσω κρίσης. Η “σωστή ηγεσία” απαιτεί την εφαρμογή της συναισθηματικής νοημοσύνης (ΣΝ) στην πράξη, καθώς θεμελιώδες καθήκον του ηγέτη αποτελεί η πρόκληση ενθουσιασμού, αισιοδοξίας και πάθους για δουλειά, η καλλιέργεια κλίματος ομαδικότητας, συνεργασίας και εμπιστοσύνης. Επίσης, εμβαθύνοντας στις τέσσερις βασικές συναισθηματικές δεξιότητες – αυτοεπίγνωση, αυτοδιαχείριση, κοινωνική επίγνωση (ενσυναίσθηση) και διαχείριση σχέσεων – μπορούμε να διαπιστώσουμε γιατί η Συναισθηματική Νοημοσύνη διαδραματίζει κρίσιμο ρόλο σε μία επιτυχημένη ηγετική συμπεριφορά.

 

Είναι γεγονός, ότι μέχρι να αποκτήσει κάποιος ηγετική θέση στο χώρο του ασχολείται περισσότερο με τον εαυτό του και τη συνεχή βελτίωση των ικανοτήτων του.  Στη σημερινή όμως εποχή της οικονομικής ύφεσης και κρίσης, ένας πραγματικός ηγέτης δεν πρέπει να ασχολείται με τον εαυτό του, παρά με την καθοδήγηση των άλλων και την προσφορά του σε αυτούς. Με άλλα λόγια, το ζήτημα της παραγωγικότητας και της αποδοτικότητας δεν αφορά μόνο στο τι πρέπει να κάνει κανείς για να βελτιωθεί ο ίδιος, αλλά κυρίως στο πως μπορεί να αναπτύξει και να βελτιώσει τους άλλους! Είναι χαρακτηριστικό ότι το εργασιακό περιβάλλον σε συνδυασμό με το στυλ ηγεσίας που υπάρχει σε έναν οργανισμό καθορίζει και τα επίπεδα επιτυχίας των στελεχών του. Αν για παράδειγμα, υπάρχει «μηχανοποίηση» των διαδικασιών και έλλειψη ανθρωπιάς, αυτό θα οδηγήσει σε έλλειψη αφοσίωσης και τελικά σε μη παραγωγικές συμπεριφορές εκ μέρους των εργαζομένων. Ειδικά στην εποχή μας, που υπάρχει έντονος ανταγωνισμός και σε επίπεδο επιχειρήσεων και σε επίπεδο κρατών, το στρες των εργαζομένων για αποδοτικότητα σε συνδυασμό με τον φόβο τους για την μελλοντική τους εξέλιξη, επιβάλλει την ύπαρξη ενός “ηγέτη κρίσης” που να είναι ικανός να χτίσει σχέσεις που να βασίζονται στην αυτογνωσία, τη συμπόνια και το ενδιαφέρον.

 

Συνολικά, η Συναισθηματική Νοημοσύνη μπορεί να συνδυάσει λογική και συναίσθημα και να βοηθήσει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για συνεργασιμότητα και συλλογικότητα (ΕΜΕΙΣ) και να αφησουμε πίσω το παλαιό μοντέλο βασισμένο στον ατομισμό και εγωισμό (ΕΓΩ). Μόνο έτσι θα βγεί η χώρα μας απο το αδιέξοδο της κρίσης και θα απανέλθει η εμπιστοσύνη στις αγορές, όταν δηλαδή τα άτομα αποκτήσουν εμπιστοσύνη στις ηγεσίες τους!

 

Πως όμως μπορεί να προετοιμαστεί κάποιος για να γίνει τέτοιου είδους «ηγέτης κρίσης»; Δυστυχώς, τα πανεπιστήμιά μας (αλλά και η κουλτούρα-νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας) βασίζονται κατά κύριο λόγο στο μοντέλο του ΕΓΩ και όχι του ΕΜΕΙΣ και συνεπώς, δεν προετοιμάζουν ένα άτομο για αυτό τον ρόλο του ηγέτη κρίσης. Η Συναισθηματική Νοημοσύνη θα πρέπει να ενσωματωθεί στα προγράμματα σπουδών όλων των τμημάτων των πανεπιστημίων που προετοιμάζουν τους μελλοντικούς ηγέτες των ιδιωτικών και κρατικών επιχειρήσεων. Η εκπαίδευση αποτελεί το πιο κατάλληλο όχημα για να προετοιμαστεί κανείς για το μέλλον και τις προκλήσεις του ανταγωνισμού. Και μόνο μέσω της μάθησης αυτής θα μπορέσουμε να αλλάξουμε συμπεριφορές και να καταλάβουμε ότι η συλλογική προσπάθεια, η συνεργασία των ατόμων και το «πραγματικό ενδιαφέρον για τους άλλους» θα είναι τα χαρακτηριστικά των πιο επιτυχημένων επιχειρήσεων, κοινωνιών, οικονομιών και κρατών.

 

“Όταν τελειώσεις τη καριέρα σου, δε θα θυμάσαι τις αποφάσεις που πήρες, τι έκανες κάθε μέρα από το πρωί μέχρι το βράδυ, τις καθημερινές χαρές και αγωνίες, αλλά και να τις θυμάσαι, τι νόημα θα έχει; Σημαντική τότε είναι, κυρίως, η παρακαταθήκη που θα μας έχεις αφήσει, αυτή η κληρονομιά είναι οι άνθρωποι που έχεις αναπτύξει”  (Larry Bossidy, Harvard Business Review)

 

Πηγή: http://www.epixeiro.gr

Βόλτα στη θάλασσα

Έχει συμβεί πολλές φορές σε όλους τους ανθρώπους να εμφανίζεται το ανικανοποίητο, ξέρω είναι μια αίσθηση παράξενη και κενή, είναι η ανάγκη να βρεις το νόημα σε σκέψεις, λόγια και έργα που σου έκαναν ή έκανες. Μην κατακρίνεις τον εαυτό σου, μη θυμωνεις μαζί του, αγκάλιασε τον και δείξτου την άπειρη υπομονή σου. Γιατί ξέρεις, η άπειρη υπομονή είναι το πιο αιχμηρό όπλο που κατέχεις στην φαρέτρα σου, όταν μάθεις να το χρησιμοποιείς χωρίς να σε κόβει τότε μεταμορφώνεσαι σε πολεμιστή. Μαθαίνεις να πολεμάς τις αντίξοες καταστάσεις γύρω σου.

Άπειρη υπομονή με έργο ταυτόχρονα

Μετά την άπειρη υπομονή σειρά έχει η πίστη, η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου πως θα κατανοήσεις ο, τι σε δένει σε αυτό που σε φθειρει. Αυτό χρειάζεται προσοχή, μπορεί να είνα άνθρωποι, εργασιακός χώρος, συναισθήματα, υλικά αγαθά. Πέταξε τα!! Όχι γιατί είσαι κακός, μα γιατί αγαπάς τον εαυτό σου. Χρειάζεται να εκβάλλεις οτιδήποτε τοξικό, αυτό θα σε ελευθερώσει και θα μπορείς να ανοίξεις τα μάτια. Όταν το κάνεις δεν υπάρχει γυρισμός, βλέπεις τον εαυτό σου μεταμορφωμένο και σου δίνει το χέρι σου ώστε να σηκωθείς. Σε μπέρδεψα;; Χαμογελώ γιατί κατανοώ..

Πίστη, βεβαίωση πραγμάτων, μη βλεπομενων.

Όταν αισθανθείς καλύτερα πρέπει να οργανωθείς. Η σωστή σειρά είναι : φαντασία, ιδέα, όραμα, πράξη, απόλαυση επιτυχίας. Πολλοί άνθρωποι χρειάζεται να αλλάξουν, κάποιοι το καταλαβαίνουν, άλλοι όχι. Μην απογοητευτείς αν δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις, δείξε στην αρχή άπειρη υπομονή, πίστεψέ, άσε την φαντασία σου να οργιάσει και κράτησε την ιδέα που σου κάνει την καρδιά να παίρνει φωτιά, αυτή την ιδέα που σε αναγκάζει να παιταχτεις από το κρεβάτι το πρωί. Οραματίσου τον εαυτό σου και την ζωή σου έτσι όπως αισθάνεσαι ευτυχισμένος, πράξε προς αυτόν τον δρόμο, κάνε τα πάντα και μη φοβηθείς, αρκεί να ακολουθείς την σήμανση του ήθους και της ακεραιότητας.

Μεταμόρφωση

Αν έχεις κάνει όλα τα παραπάνω, αυτό σημαίνει πως κρατάς καλά το τιμόνι της ζωής σου. Εφόσον αγάπησες τον εαυτό σου τότε ήρθε η ώρα να ανταμείφθεις. Όχι από τους ανθρώπους γύρω σου τόσο, θα υπάρξει και αυτό βέβαια, αλλά η αληθινή ανταμοιβή θα έρθει από την καρδιά σου. Είναι το αίσθημα εκείνο της ασφάλειας, της ζεστασιάς και του γνώθι σαυτόν. Τότε πέτυχες…

Κλισέ, αλλά πάμε εκεί που κοιτάμε

Και αφού έχουν γίνει όλα τα παραπάνω, μη θεωρήσεις ο, τι έφτασες. Δουλειά σου είναι στην συνέχεια να το δείξεις και στους άλλους, μακριά και πέρα από την ασφάλεια του καθεστώτος. Επιβάλλεται να το κάνεις γιατί έτσι θα αναπτυχθείς κι’αλλο, πότε δεν σταματάει, πότε δεν τα μαθαίνεις όλα.

Απλα βελτιώνεσαι ως νοήμων όν!

Καλό ταξίδι 😏

Γιαγμουρίδης Φάνης, ένας απλός πολίτης του Κράτους τούτου.

Τι εστί παραγωγικότητα;

Η παραγωγικότητα είναι μια παρεξηγημένη λέξη. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα, όπου πολλά πράγματα «θάβονται» όχι για αυτό που εκφράζουν αλλά σε σχέση με τις ιδέες (ή τις ιδεοληψίες) που έχουν κάποιοι για αυτά.

Στην ίδια κατηγορία εννοιών ανήκει και η παραγωγικότητα. Η παραγωγικότητα γενικά εκφράζει:

«τον λόγο ή τη σχέση μεταξύ των επιτευχθέντων χρήσιμων αποτελεσμάτων (εκροή), και των πόρων ή μέσων που δαπανήθηκαν για την επίτευξή τους (εισροή)» (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ: Παραγωγικότητα)

Για πολλούς Έλληνες όμως εκφράζει την επιβολή απάνθρωπων εργασιακών συνθηκών στο χώρο εργασίας στο όνομα του κεφαλαίου και για αυτό θεωρείτε μια «επάρατη» λέξη.

Εξαιρώντας όμως τις διάφορες εκτιμήσεις και «χρωματισμούς» η παραγωγικότητα είναι ένα μετρήσιμο μέγεθος που μπορεί να χρησιμοποιηθεί αποτελεσματικά σε διάφορες καταστάσεις και από κάθε (λογικό ή μη) άτομο.

Αλλά για να μάθεις να χρησιμοποιείς στρατηγικές και τεχνικές που θα ενισχύσουν τις δυνατότητες σου και θα επιφέρουν τα προσδοκώμενα αποτελέσματα θα πρέπει κατ’ ελάχιστον:

  1. Να έχεις στόχους (και μάλιστα μετρήσιμους, δηλαδή SMART)
  2. Να ξέρεις την σημερινή σου θέση/κατάσταση σε σχέση με τους στόχους σου (πόσο κοντά ή μακριά είσαι) και
  3. Να ξέρεις πως από την τωρινή σου κατάσταση Α (την σημερινή σου κατάσταση) θα μεταβείς στην μελλοντική κατάσταση Β (την προσδοκώμενη κατάσταση, δηλαδή στην επίτευξη του δεδομένου στόχου σου). Αυτό προϋποθέτει πλάνο, μεθοδολογία και μια τουλάχιστον υποτυπώδη στρατηγική.

Για το λόγο αυτό έχουν αναπτυχθεί διάφορες προσεγγίσεις που μπορούν να βοηθήσουν κάποιον να έχει συνέχεια και συνέπεια στις δραστηριότητες του.

Τέτοιες είναι:

Κάθε ένα από αυτά μπορεί να εξασφαλίσει ένα πλαίσιο αναφοράς που, εάν καλλιεργηθεί σωστά και για κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα, μπορεί να επιφέρει αξιόλογα αποτελέσματα. Διαλέξτε όποιο νομίζετε ότι σας ταιριάζει αλλά φροντίστε να το προσαρμόσετε στο τρόπο που ζείτε και εργάζεστε.

Πηγή:internet

Γιαγμουρίδης Φάνης, ένας απλός πολίτης του Κράτους τούτου.

Κοστίζει η θετική σκέψη και η αισιοδοξία;

Ακούγεται σαν επιτακτική μόδα, τα τελευταία χρόνια ο κόσμος γύρω μας να έχει μία τάση προς την απαισιοδοξία, τη μισαλλοδοξία, την απογοήτευση, την αρνητική ενέργεια. Ακόμα και εκείνοι που σε κάποιες φάσεις της ζωής τους στρέφονται στο θετικό και αισιόδοξο, φαίνεται να είναι αρκετά μπερδεμένοι και αμφιθυμικοί στο αν τελικά δικαιούνται να αισιοδοξούν. Πολλές φορές αυτοί που καλώς τα καταφέρνουν με το δικό τους τίμημα βέβαια, και είναι σε καλύτερη θέση από άλλους, σαν επιδημία κολλούν το μικρόβιο της απαισιοδοξίας και τις απογοητεύσης.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναρωτηθούμε, κοστίζει η θετική σκέψη και η αισιοδοξία;

Υπάρχουν αρκετοί άνθρωποι που περνούν θαυμάσια στη ζωή τους δίνουν χώρο στο δύσκολο, αρκεί να το επεξεργαστούν κατάλληλα. Πιστεύουν στο καλό και στην αισιόδοξη πλευρά και αυτός ο τρόπος σκέψης σχεδόν ποτέ δεν τους ΑΠΟΓΟΗΤΕΎΕΙ.

“Όταν κάποιος θέλει να ΠΡΟΣΕΛΚΥΣΕΙ κάτι στη ζωή του είναι ωφέλιμο να βεβαιωθεί ότι οι πράξεις του δεν αντιβαίνουν τις επιθυμίες του” Diamond M

Μία ερώτηση που κανείς οφείλει να στρέφει προς τον εαυτό του, είναι : φέρομαι στον εαυτό μου όπως θα ήθελα να μου φέρονται οι άλλοι;

Οταν κάνουμε θετικές σκέψεις τότε στη ζωή μας συμβαίνουν θετικά πράγματα.

Η θετική σκέψη δεν είναι τίποτα άλλο από μία θετική αντιμετώπιση των καταστάσεων. Στις πολύ δύσκολες μέρες που περνάμε είναι απαραίτητο όσο ποτέ άλλοτε να είμαστε συνειδητοποιημένοι και να προσπαθούμε να αναπτύξουμε την θετική σκέψη για να μπορούμε ομαλά να προσαρμοστούμε στα νέα δεδομένα και να βγούμε όσο το δυνατό αλώβητοι.

Ο θετικός τρόπος σκέψης συνδέεται με την :

  • τόνωση της αυτοπεποίθησης
  • μείωση συμπτωμάτων κατάθλιψης
  • μείωση του άγχους
  • επίτευξη των στόχων
  • ανάπτυξη θετικών συναισθημάτων
  • μείωση αρνητικών συναισθημάτων Η αισιοδοξία μεταμορφώνει τις προκλήσεις σε ευκαιρίες ενώ η απαισιοδοξία τις μετατρέπει σε παγίδες, αυτή η διαφορά καθορίζει κυριολεκτικά το πεπρωμένο μας.

Γιαγμουρίδης Φάνης

Ένας απλός πολίτης του Κράτους τούτου.

Ελλάδα χωρίς Μακεδονία δεν γίνεται.

Ξέρετε τι θα πει Ελλάς χωρίς Μακεδονία;
Αηδόνι χωρίς λάλημα,
ναός χωρίς θρησκεία,
σώμα χωρίς αναπνοή,
μέλισσα δίχως μέλι,
Ελλάς χωρίς Αλέξανδρο,
χωρίς Αριστοτέλη.
Λοιπόν, τι γυρεύουνε οι Σλάβοι
στου Αλεξάνδρου μας τη χώρα;
Ποιοι είν’αυτοί οι Μολδοσλάβοι που μπροστά μας βγαίνουν τώρα;

Ποιά είναι η καταγωγή τους;
Ποιός τους είδε;
Ποιός τούς ξέρει;
Τί γυρεύουν, τί γυρεύουν
ώς της Νάουσας το χώμα
Ρώσοι,Σλάβοι,Μολδοσλάβοι
και οι Βούλγαροι ακόμα;
Α,γενιά καταραμένη
άγνωστοι χωρίς πατρίδα,
πεινασμένοι,αιμοβόροι,αιμοδιψασμένοι λύκοι,
που στου κόσμου τα βιβλία μια δεν έχετε σελίδα,
που δεν έχετε μια δάφνη,που δεν έχετε μια νίκη,
που δεν έχετε ακόμα,ούτε στόμα να μιλήτε,
ποιός σας είπε στην Ελλάδα πως ποτέ θα κατεβείτε;
Σκοπιανέ στον Όλυμπό μας γύρισε τα βλέμματά σου,
που σαν λέων ξαπλωμένος στέκεται και σε κοιτάζει
και για λίγο συλλογίσου και για μια στιγμή στοχάσου
πως στα σπλάχνα του καμίνι πάντα καίει πάντα βράζει,
που μπορεί απ’ώρα σ’ώρα
να τινάξει ωσάν λάβα,
το κορμί του Κατσαντώνη
και του Θύμιου του Βλαχάβα.
Και σαν θες αν θες ακόμα
από δόξα να χορτάσεις,
την γαλάζια μας σημαία όταν δεις να κυματίζει
και στην κάθε μια πτυχή της
χίλιες δόξες θα διαβάσεις
κι όταν η πολλή της δόξα
σε θαμπώσει σε τυφλώσει,
όταν δεις μια ιστορία από δόξα περισσή
εις τα γόνατά σου πέσε
και προσκύνησε κι εσύ.

Γιαγμουρίδης Φάνης, ένας απλός πολίτης του κράτους τούτου.

Πηγή: internet